CHAPTER TWENTY-FOUR
TAHIMIK lamang si Kola, ganoon din si Demus habang nasa loob ng kotse. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ni Demus, natatakot naman siyang tanungin ito dahil halata pa rin sa hitsura nito ang galit. Lumipad ang tingin niya sa isang kamao ni Demus na nasa manibela, may dugo iyon at tila medyo maga. Nag-aalala siya para rito pero wala siyang lakas ng loob upang sabihin iyon. Nanatili silang walang kibo hangang sa makarating sa isang mansion. The mansion stood in timeless splendor, its white stone walls glowing under the moonlight. Grand columns framed the entrance, while tall arched windows spilled golden light onto the gardens below. Isang mansion na minsan ay pinangarap ni Kola na magkaroon ang pamilya nila. Bumaba si Demus at ganoon din siya. Sumunod siya rito hangang sa makapaso
- Writer
