Entrapped (La Galliene Series 1)

Kabanata 5

"Andi, can we talk?"

Natigil sa tangkang pag-inom si Andi ng kanyang Margarita nang sandaling tanungin ko siya. Tiningnan niya ako nang may lungkot sa mga mata bago tumango. "Oo naman. Tungkol saʼn ba?" pilit ang ngiting tanong niya.

I smiled scarcely as I sat beside her here on the bar counter. Pansin ko ang pasimple niyang pagsulyap sa likod ko. "Ah, hindi ko kasama si Gon, Andi. U-Umuwi na...kung h-hinahanap mo," pauna ko na.

Sinabi ko kasi kay Gon na maghintay na lang saoob ng kotse. Noong una ay hindi siya talaga pumayag dahil nasa loob nga naman ako ng bar baka daw may mangyaring anumalya pero in-assure ko naman na mabilis lang ako.

Gusto ko lang talagang kausapin si Andi dahil pakiramdam ko talaga ay nasaktan siya kaninang tanghali noong iniwan siya ni Gon doon sa may Freedom Park upang sundan ako!

Sakto naman na may usapan kami nila Thalia at Andi na magkikita nga dito ngayong gabi upang mag-bond at chikahan. Pero sa nakikita ko, isang matinding suyuan at malalim na usapan ang magaganap.

Parang broken na broken si Andi, goodness!

She nodded as she smiled reluctantly. "A-Akala ko lang," sabi niya at uminom sa Margarita niya.

Amada gave me and Thalia a cosmo. "Tara, shot. Our Andi-girl was now chipped over Gon." she emphasized.

Tinanggap namin pareho ni Thalia ang inumin at halos sabay na uminom. Kalagitnaan ko nang pag-inom, pasimple kong sinusulyapan si Andi. Humahanap din ng tiempo upang buksan ang topic about kay Gon.

Handa na sana akong magbuka ng bibig, kaya lang nauna na si Thalia.

"Si kuya Gon problema mo, Andi? Bakit? Until now ba...hindi ka pinapansin, ha?" she frankly asked matapos ibaba ang glass niya.

Amada and I made a sec glance then back to Andi.

Andi put down her glass and leaned on where she was seated and smiled awkwardly at me. "I didnʼt know that...Alli and Gon became closer with each other? That fast," she said.

Thalia dodged my elbow. "Really? I mean---how?" she curiously asked, totally clueless.

Hindi ba nasabi ni Gon sa mga pinsan niya na he is my personal bodyguard?

Wala sa sariling nakagat ko ang skin inside my lower lip. "A-Ahm...k-kase bagong blockmates namin si Gon, Thalia. And dahil magkatabi din kami ng upuan at ako pa lang ang kilala niya kaya, no choice siyang kausapin ako." I explained then sipped on my cosmo.

Goodness.

"Classmate mo?!" si Thalia.

"Seatmates kayo?!" si Andi.

"Heʼs nag-study pa?!" si Amada.

Halos ikabingi ko naman ang mga malalakas at sabay-sabay nilang pagsigaw sa kanilang mga tanong!

So not me, goodness!

I nodded lightly. "...yeah? Why?" I asked, unsure.

"Napasok si kuya Gon sa UP? Paano? I mean, wala siyang nabanggit sa amin, ah!" nagugulumihanang tanong muli ni Thalia.

Amada giggled. "Ang cool naman~! Sana ma-meet ko one time dito ibang pinsan mo, Thalia!" she wished.

Sa mga reactions nila, kay Andi ako nag-focus ng atensyon dahil hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman para sa kanya. Para akong nagi-guilty. Nasasaktan. Naiinis sa sarili ko---ang gulo!

She smiled with bitterness as she stared at me. "...kaya pala."

My chest tightened as I stared back at her with equal intensity. "A-Andi...galit ka ba? O n-nagseselos?" alalang tanong ko. "W-Wala lang naman saʼkin ang presensya ni Gon, e. Huwag ka na sad, please?" alo ko dito.

She laughed a bit. "Haha, what are you saying, Alli? Baliw, hindi 'no!" she denied and pointed herself. "Anong karapatan ko para magselos, hindi ba? Pft. Huwag mo akong alalahanin. Sus! Lalaki lang 'yan!" she said, but her eyes were not that cooperated to hide her true feelings.

She really likes Daegon. My bodyguard.

"You know, Andi? Kung gusto mo pala ng La Galliene dapat sinabi mo saʼkin! Papauwiin ko ang apat pa! Gosh," Thalia tried to pull a joke.

Amada giggled. "Ay, bet ko din ng isa! Enumerate mo nga Thalia-girl names nila! Hihihi." kilig na sabi ni Amada.

I winced at her.

"Next time kapag okay na si Andi. Look, oh. Sheʼs not okay. Broken kay kuya Gon!"

Andi laughed. "Hahahaha! Ang seseryoso niyo naman, gowd! Hindi ako broken! Por que hindi pinapansin ng gusto nila, kailangan ma broken?! Kapag walang label, tumigil!" sabi niya at muling lumagok ng alak na hawak niya.

Donʼt worry, Andi...I will be the bridge to your happy lovestory!

Thalia and Amada made an apir bago tumawa nang malakas!

"Kapag walang label, paga-assume ay itigel!" they repeat the quote in chorus.

Andi rolled her eyes at them and looked at me. "Huwag mo akong intindihin, Alli. Hindi ako sad. Hindi ako selos. Wala din akong prob, okay? Stop thinking too that Iʼm...broken and hurt. 'Cause I am not." she cleared.

"Andi, sigurado ka ba? K-Kasi...hindi naman iyon ang nakikita ko saʼyo. I mean..bestfriends tayo, Iʼm worried on how you feel." sambit ko.

She let out a deep sigh. "Okay lang naman ako, Alli. Trust me. Worry no more," paniniguro niya pa.

Akmang magsasalita na naman ako ngunit mabilis siyang tumayo matapos ubusin ang natitirang alak sa baso niya. "Una na ako. May fam dinner nga pala kami, hehe. Ingat pag-uwi!" she bid.

"Andi---"

"Bye!"

Wala na kaming nagawa kundi panoorin ang paglalakad papalayo ni Andi at nang mawala sa aming mga paningin, nagkatinginan kaming tatlong magkakaibigan. Silang dalawa ay napangisi dahil sa inakto ni Andi. Samantala ako ay napailing na lang bago ubusin ang cosmo.

Nagpatuloy kami sa pag-uusap, kwentuhan at inuman kahit umuwi na si Andi. Pansamatala naming nakalimutan ang bagabag tungkol sa nararamdaman ng aming kaibigan. Imbes, aming in-enjoy ang pag-inom at masayang usapan.

Hanggang sa magpasya na akong magpaalam dahil baka inip na si Gon sa loob ng sasakyan at anong oras na din naman.

"Ingat ka, Alli!" paalam nila Amada at Thalia.

I smiled and gave them a finger heart. "Sure! Haha! Take care din kayo kapag umuwi, ah? See yah~!" sabi ko.

Tumuloy na ako sa paglalakad papalabas ng bar. Hindi pa man ako tuluyang nakakarating sa kotse na dala namin ni Gon ay napatigil ako dahil sa aking kasalukuyang nakikita.

"Akala ko ba...nakauwi na si Andi?" wala sa sariling tanong ko.

Yes. It was Andi and Gon. Talking something seems very sensible and serious topic.

I hid myself behind this Black Ferrari and just looked at them.

Gaano na katagal kaya sila nag-uusap? Simula noong umalis si Andi sa loob hanggang ngayon?

Hindi ko alam kung ilang minuto pa ang lumipas sa aking pagtatago habang pinapanood silang mag-usap nang masinsinan. Pero noʼng makita kong naglalakad na papalayo si Andi kay Gon sabay sakay sa sasakyan niya ay mas itinago ko pa ang aking sarili sa likod ng Ferrari hanggang sa makita kong tuluyan nang nakaalis ang sasakyan ni Andi.

I composed myself bago lumabas sa aking pinagtataguan---

"Ah, s**t! Gon---"

"Tsk, tsk. Bakit ngayon ka lang? Kanina pa ako naghihintay," he said coldly.

I held my chest. Hindi pa rin magawang makabawi dahil sa biglaang gulat. Paanong alam niyang nagtatago ako dito? At paano niya nagagawang kumilos nang magaan?! Goodness.

He snapped. "Alli, Iʼm asking you? Bakit ngayon ka lang? Alam mo bang gabi na, ha?" with irritation in his voice, he repeated his question.

"U-Uhm...kasi napasarap," sabi ko at kumamot sa batok.

His brows furrowed. "Napasarap?" he asked accusingly.

I bit my lip as I lowered my gaze. "I mean---napasarap sa inuman! Kwentuhan! Hindi sa iniisip mo, okay?! Goodness! That is so not me, Gon. Err!" depensa ko agad at nagpaumunang maglakad pabalik sa sasakyan.

"You and your mind, tsk." dinig kong komento niya.

Pagdating na pagdating namin sa bahay, nagpaalam ako ditong uuna na muna sa kwarto ko upang mag-half bath dahil amoy alak na ako. Hindi naman siya nakaangal.

Matapos ang tatlumpung minuto, natapos na akong mag-half bath. Nakapagbihis na din ako at fresh feeling na kaya naman muli akong bumaba. Dumiretso sa kusina at doon ko naabutan si Yaya Buns na nagluluto ng dinner.

Kumuha muna ako ng fresh milk mula sa ref bago naupo sa isa sa mga upuan. "Yaya, ano pong niluluto niyo? It smells good," tanong ko matapos uminom ng gatas at ipatong sa table ang baso.

Hindi niya ako tiningnan dahil abala siya sa hinahalo. "Kare-kare ito, hija. Hindi baʼt iyong paborito ito?" sagot at tanong niya.

I smiled. "Opo, yaya! Mabuti po at iyan ang naluto niyo. Kasi po kaninang tanghali ay hahanap pa dapat kami nina Gon at Andi ng kakainan na may lutong ganyan. Kaya lang, sa Ellenʼs Fried Chicken kami natuloy!" kwento ko at uminom muli sa gatas.

Yes. Natuloy naman kami sa Ellenʼs Fried Chicken---pero kaming dalawa lang ni Gon dahil nagtampo yata si Andi dahil iniwan siya ni Gon noong iniwan ko sila!

Hindi ko na lang kinuwento kay Yaya dahil ano namang malay niya doon, hindi ba?

Nasa ganoʼn akong lagay nang maramdaman ang biglaang pag-upo ni Gon sa tabi ko at walang sabi-sabing inagaw ang baso ng gatas ko at ininuman!

With shocked eyes, "Gon naman! Why did you drink my milk?!" I asked.

He wiped his lips cooly then smirked at me. "Saang gatas ba?" he answered as a question.

My forehead creased. "Goodness! Milk sa baso ko, ininom mo! Noong una, milktea! Ngayon milk naman! Kumuha ka kaya ng saʼyo sa ref?!" sagot ko.

He played his tongue inside his mouth, out of disbelief. "Damn," he cussed.

I winced at him and stood up again so I could pour another milk on my glass!

Kalagitnaan ko nang pagsasalin ng gatas sa baso, nagsalita si Gon, dahilan para magtaas ako ng kilay.

"Can you make me some coffee, Alli? Gusto kong kape...na gawa mo."

Kita ko ang pagsulyap sa amin ni Yaya Buns ng ilang segundo ngunit ibinalik din agad sa niluluto niya.

Naglakad ako papalapit muli kay Gon na may nakataas na kilay. "What? Inuutusan mo ba ako?" tanong ko, hindi ipinahalata ang sarcasm.

He stared back at me coldly. "Oo sana. Pwede ba? Mukha kasing..." bitin niya sa sasabihin.

"Mukhang?" tanong ko na may paghihintay.

He then scanned my body then back to my face. "Mukha kasing masarap ka," he said with a smirk.

My eyes widen. "A-Anong masarap ka riyan, huh?!" I asked, starting to feel ashamed.

He chuckled. "Masarap magtimpla ng kape," he cleared. "Sige na...anuhin mo na ako. Sarapan mo, ah?"

Ewan ko p-pero parang---double meaning ang mga sinasabi niya! So not me, goodness!

I gulped. "A-Anong anuhin?!" pigil ang lakas ng boses na tanong ko dito dahil baka madinig kami ni yaya.

He smirked. "Made coffee for me, young lady. Kahit konti, ingatan mo din ako. Tsk," paglilinaw niyang muli at umiling-iling pa.

Nakahinga naman ako nang maluwag. "...b-bakit ka kasi like that ka magsalita," medyo hiyang tanong ko. "S-Sige, Iʼll make coffee for you. Kakahiya naman, nangunsensya ka pa talaga, a?" segway ko sa usapan namin.

Ako yata ang may maruming pag-iisip, e!

Saktong pagkatapos kong ipagtimpla ng kape si Gon, sinabi ni Yaya na luto nandaw ang aming ulam!

Itʼs dinner time~.

Inilapag ko sa harap ni Gon ang kape. "Hereʼs your coffee." sabi ko.

"Thanks," he simply answered.

Inihanda ni Yaya ang mga pagkain sa aming harapan ni Gon, pati na din ang water na may lemon bago siya nagpaalam sandali na pupunta sa likod dahil may labahin pa siya doong naiwan.

"Sige po, Yaya. Thanks po dito!" masayang sambit ko.

"Sigi, pakabusog." aniya at iniwan na kami ni Gon.

Kalagitnaan namin ng pagkain ni Gon, bigla kong naalala iyong kaninang mga nangyari. Kaya matapos kong uminom ng tubig, ihinarap ko nang bahagya sa kanya ang aking upuan bago siya kinausap.

"Gon," tawag ko.

"Hm?"

"Bakit mo pala sinagutan ang papel ko kanina noong nagku-quiz tayo, huh? What if mahalata ni Miss iyon! What if mababa ang makuha mong scores?!" I suddenly exclaimed.

He drank water first. "So?" walang pakelam niyang sagot.

I let out an amused sigh. "Anong so ka dʼyan?! Baka bumagsak ka, tungaw! Baka college tayo?!" medyo sarcastic kong tanong dito.

He showed me a smile, a sneered one. "I donʼt really care if I get a low scores nor high damn grades, young lady. The important thing here is, hindi naman ikaw ang babagsak. Iyon ang goal ko," sagot niya.

Baliw ba siya? Ano, mag-aaksaya lang siya ng tuition per sem?!

I looked at him with disbelief. "Whatʼs the purpose of studying then, huh? Kapag nag-aaral ka at may kamahalan angbtuition, dapat nag-aaral lang maayos, Gon! At dahil sa ginawa mo kanina---"

He cut me. "I know what Iʼm doing, Alli. Stop gripping 'cause what I have done is all for your goodness. Huh," he explained.

I gulped.

Bakit ba ganito siya magsalita? Hindi ko siya maintindihan.

I sighed. "Concern lang naman sa studies mo, e." sabi ko.

He smirked cooly. "Okay na saʼkin 'yan, young lady. Youʼre concern for me as your guard." he said.

Natigilan ako dahil sa sinabi niya. May kung anong pakiramdam na para bang nagpagaan sa aking kalooban. Hindi ko mahinuha kung saan galing at bakit ko naramdaman.

So not me.

Iwinaksi ko na lang sa aking isipan ang weird na pakiramdam. Imbes ay inaalala ko naman iyong sa tagpo naming tatlo nila Andi doon sa may Freedom Park.

"A-Ano pa lang sinabi mo kay Andi kanina sa Freed Park noong umalis ako?" maingat na pagtatanong ko.

Medyo guilty din ako dahil pilit ko siyang inilalapit kay Andi, e, ayaw niya nga.

Pero dahil importante sa akin ang aking bestfriend at ang nararamdaman niya, pinipilit ko pa rin siya para sumaya ang isa.

He was silent for quite some seconds ngunit nang makabawi ay nag-iwas siya ng tingin sa akin at piniling titigang ang transparent na baso sa harap niya.

"Donʼt worry, hindi ko siya sinabihan ng mga masasakit na salita. Just a simple explanation," he said.

I stared at his sideview. "Y-You did that? For real?" I asked, preventing myself from smiling.

He nodded then sipped on the coffee I have made for him. "Yeah. Baka magalit ka dahil sinaktan ko ang mahal mong kaibigan," sabi niya.

Goodness! May puso ang cold guy kong bodyguard!

On the second thought, bakit parang broken pa rin si Andi noong nagkita kami kanina doon?

Ah, baka dahil lang sa hindi pa rin njya tuluyang nakukuha si Gon? Kung iyon nga, hindi na dapat siya masyadong mag-alala dahil tutulungan ko naman siya kay Gon, e.

"H-Hehe...salamat, Gon!" sabi ko. "...pero bakit nakita ko kayo kaninang magkausap sa may parking ng bar, huh?" takang tanong ko dito.

Muli niyang ibinalik ang mga mata sa akin at salubong na ang mga kilay niya. "Kailangan ba talaga dapat lahat alam mo? Dapat itanong mo at sagutin ko, young lady?" he asked, with a hints of irritation.

Nag-iwas ako ng tingin bago umiling. "S-Sabi ko nga, hindi. Sorry naman. Galit na galit? Gusto manakit?" ngiwing tanong ko.

"What?"

Ibinalik ko ang tingin sa kanya ngumiti nang pilit bago itinuro amg kape niya. "Ang sabi ko, para kanino ka bumabangon?" tanong ko.

He played his tongue inside his mouth, indicating that he is controlling his temper. "Are you fooling me, huh? Young lady?" he asked.

I chuckled. "Tinatanong lang naman kita kung para kanino ka bumabangon! Kasi nagkakape ka, o. Pft." kunyaring seryoso na tanong ko.

He looked at me. "E, ikaw? Once you sip on your coffee...para kanino ka bumabangon?" bawing tanong niya.

I grinned. "Babangon ako para sa baon!" sagot ko.

A moment of silence matapos kong sabihin iyon. Titig kaming pareho sa isaʼt-isa hanggang sa...

"Damn," pigil ang ngiting mura niya.

"Hahahahaha! Gon, every students will bangon for their baon in school, 'no!" tawang-tawa sambit ko.

Aaminin kong ang gwapo niya lalo kapag nangingiti. Pero mas magiging gwapo siya sa aking paningin kung makikita ko mismo ang malawak na guhit ng ngiti sa mga mapupula nitong labi.

Kung kaya naman, inilapit ko nang bahagya sa mukha niya ang aking mukha. "Ang gwapo mo Gon kapag nakangiti. Kaya siguro lalo kang nagugustuhan ni Andi, e." puna ko.

Wala pang isang segundo ay ibinalik ni Gon ang expression niya sa malamig na naman at walang kwentang emosyon. "Distance yourself, young lady." aniya.

Imbes na makinig ay mas inilapit ko pa lalo ang aking upuan sa kanya, pinananatili ang ngiti sa aking mga labi. "Ngiti ka nga, Gon." sabi ko.

"No,"

I giggled. "Dali na! Amo mo ako kaya susunod ka sa gusto ko, Gon."

He snarled as he looked deeply into my eyes. "Tsk, tsk. Kapag sinabi kong ayoko---ayoko." ma-awtoridad na sagot niya.

Kj!

I pouted. "Dali na---o, baka gusto mo pa akong mag-comply bago mo sundin ang simabi ko? Haha!" asar ko dito at sinundot ang pisngi niyang makinis. "Smile na, Gon!" pilit ko pa.

Iniiwas niya ang mukha upang hindi ko muling masundot ang pisngi. "Damn it, Alli. Could you please, stop? Itʼs annoying, tsk." suway niya.

At dahil dakila akong pasaway, sapilitan kong hinawakan ang kanyang magkabilang pisngi at ikinulong sa aking mga palad. "Ngingiti na 'yan~." tudyo ko.

His brows furrowed. "Alli, stop it." may diing suway niyang muli kaya natawa ako. "Tsk, young lady!" asar na asar na talaga niyang suway at pilit na iniiwas ang mukha sa mga kamay ko pero hindi ko siya hinayaan. "...damn it." mura niya.

"Ngumiti ka na kasi! Look at me, Iʼm nakangiti!" sabi ko at nginitian siya nang todo. "Donʼt you know a smile is nearly inspired by another smile! Kaya dapat palagi kang naka-smile!" I denoted.

Sa isang mabilis niyang galaw, nagawa niyang hulihin ang parehong kamay kong nakahawak sa gwapo nitong mukha at tinitigan ako nang mas malalim kumpara kanina.

My smile faded...little by little, causing me to gulped. "H-Hehe,"

"Do you want me to smile?" he asked, challenging me. "Huh, young lady?"

Goodness...

I nodded. "O-Oo, mas gwapo ka kasi kapag nakangiti, e. Hehe." alangang tawa ko. "Smile ka na, please?" pilit ko pa.

He then bit his lower lip. "Kiss me. Hard. Kaya mo?"

I gulped.

Nagsimulang magkarambola ang t***k ng puso ko dahil sa sinabi niya! Hindi ko magawang makapagsalita agad dahil doon kung kayaʼt napaawang na lang ang aking labi!

"Weak,"

Wala sa sariling lumayo ako sa kanya at binawi ang mga kamay kong hawak niya sabay paypay sa sariling mukha.

So not me---

"Never ask me to gave you smile, young lady." untag niya kaya nabalik dito ang atensyon ko.

"H-Huh?"

"...'cause I will smile initially just to make you...damn happy." he said.

...then smiled at me genuinely!