Parang may bumara sa lalamunan ko. Kahit paulit-ulit na akong lumunok ayaw pa rin matanggal.
Si Onse kasi, ayaw akong lubayan ng tingin. Mga mata niya na kahit inaantok at halatang may dinaramdam ay parang nanunukso pa rin, parang inaakit ako.
Muli akong tumikhim, at saka inabot ang oxygen mask. "You need this. ‘Wag mong alisin, para hindi ka mahirapan huminga," sabi ko, pinipilit na ‘wag mahalata sa boses ko na apektado ako sa mga titig niya.
“Hindi ko kailangan ‘to…ikaw…” Inalis naman niya ulit. A small stubborn smile tugging at the corners of his lips.
“Daisy, I love you mo lang, sapat na para mabuhay…” malumanay niyang sabi.
Hindi ako sumagot. Timitig lang ako sa mga mata niyang parang pinapaamin ako.
“I’m waiting, asawa ko." Ang lambing ng boses niya na para bang hinahaplos
