"Gabriel!" Dinig kong pagtawag sa akin, siya namang paglingon ko kung kaya ay nakita ko ang pagmumukha ni Gabby.
Gabby Monte Alba— ang walang hiyang pinsan ko na hindi ko alam na ganito pa pala kakapal ang mukha niya para magpakita pa sa akin. Gusto kong matawa ngunit masyadong nag-iinit ang ulo ko ngayon na nasa harapan ko siya.
Ramdam na ramdam ko ang bawat pagpintig ng ugat sa ulo ko, maging ang unti-unting pagpiglas ng litid sa leeg ko sa pagpupursigeng huwag siyang saktan o patulan. Hangga't kaya ko na magtimpi ay gagawin ko.
Ngunit ewan ko ba kung bakit kailangan pa niyang lumitaw sa paningin ko, literal na panira ng araw. Sobrang sira na nga ang buhay ko dahil sa ginawa nito, pero heto siya at mas lalo akong binubuyo para mas kamuhian pa siya.
"Just leave, Gabby," madiing wika k
