SISENTA Y UNO
EUGENIO DIMALUPIG
KUNG MERON mang libre ngayon na asylum ay gusto ko ng magpa-admit. Sobrang nababaliw na siguro talaga ako dahil ang mga labi ko ay hindi ko na maisara dahil simula kanina ay hindi na mawala ang ngiti sa labi ko habang pinapanood si Arie na palakad-lakad sa harap ko. Habang wala ding tigil ang bibig nito sa kakadaldal dahil sa pagkahulog namin sa swimming pool.
Habang naririnig ko siya ng ganito ay pakiramdam ko walang buwan at taon na namamagitan sa aming dalawa. Pakiramdam ko ay walang sakit o pagtatampo na dumaan sa aming dalawa dahil sa ganito niya kaingay na bibig.
“Nakikinig ka ba sa akin, Eugenio?”
Napapitlag ako ng bigla siyang tumigil sa paglalakad at bumaling sa akin. “O-oo naman,” nauutal ko pang sagot sa kanya.
“Stalker ka ba? Sinundan
