SITENTA Y TRES
EUGENIO DIMALUPIG
“SHOT PA!” sigaw ko habang winawagayway ang bote ng alak sa hangin.
Akala ko noon gago lang ako pero hindi pala dahil mas malala pa ako doon. Hindi ko alam kung ano pa ang hihigit sa salitang ‘yun na pwedeng itawag sa akin. Pero ngayon napatunayan ko na talagang hindi ko deserve na sumaya. Hindi ko deserve ang babaeng inaasam kong muling makuha.
“Hoy, Eugenio! Negosyo natin ito wala ka sa ibang bar.”
“Henry, bigyan mo pa ako ng mas matapang natin na alak. Bigyan mo pa ako ng alak na malalasing ako hanggang sa hindi na ako makabangon pa,” harap ko sa kaibigan kong hinihila na ako pabalik sa kinauupoan ko.
“Sige. Magsasara na ako para sayo. Ipapalaklak ko na sayo ang lahat ng alak dito hanggang sa mamatay ka, tanga!”
Mapakla akong natawa sa sin
