SITENTA
AURORA MARASIGAN
“Live with me!” awang ang mga labi at mangha akong nakatingin sa lalaking nakatayo ngayon sa harap ko.
Isang buwan na mula ng makalabas ako sa ospital at halos dalawang buwan na mula ng huling beses kaming nagkita pero ito agad ang unang binungad niya sa akin. Hindi ko alam kung may problema ako sa tenga o sadyang nababaliw lang siya para tanungin ako ng ganitong bagay sa harap ng maraming tao. At hindi lang basta maraming tao dahil nasa isang press conference ako ngayon para sa isang hotel kung saan ako modelo.
Pinaghilom ko rin muna ang sugat sa ulo ko bago ako muling tumanggap ng proyekto at ang isyu tungkol kay Dad ay naayos din agad ng hindi na namamalayan. Pero ang isyu ko sa lalaking ito ay hindi ko akalaing hindi pa pala tapos at ngayon ay dinadagdag
