IKAANIM NA KABANATA
1127 Words
SERONA POINT OF VIEW
Nang makarating ako sa VIP area, bumungad sa akin ang isang lalaking naka-itim na suit, nakaupo sa isang mamahaling sofa, at may hawak na basong may mamahaling alak. Nakatagilid ang mukha niya, pero nang maramdaman niyang lumapit ako, dahan-dahan siyang bumaling sa akin.
"Ikaw ba ang manager dito?" malamig niyang tanong.
Tanging tango lang ang isinagot ko bago tuluyang lumapit sa kinaroroonan niya.
"Anong kailangan niyo sa akin, Sir?" tanong ko, may halong pagtataka.
"Leonardo Riley Reece," pagpapakilala niya, pero nanatili akong tahimik, malamig na nakatingin sa kanya, inaalam kung ano talaga ang pakay niya.
"Gusto niyo ba ng babae? Tamang-tama, may bagong—"
"Ikaw ang gusto ko. Pwede ba ‘yun?" Nakangisi niyang putol sa sasabihin ko, at sa tono pa lang ng kanyang boses, alam kong hindi ito biro.
Napasinghap ako, ngunit agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon sa aking mukha.
"Hindi ako tinatable dito dahil manager ako ng bar na ‘to," malamig kong sagot. Medyo nakakaramdam na ako ng inis sa direksyon ng usapan namin.
Ngunit hindi man lang natinag si Leonardo. Bagkus, mas lalong lumalim ang ngisi niya bago bumitiw ng mga salitang ikinapintig ng tenga ko.
"Hindi ba bago ka naging manager, eh naging dancer ka rin sa bar na ‘to? Tinatable ng iba't ibang lalaki?" aniya, may halong panunukso.
Napakuyom ang mga palad ko. Hindi ko alam kung mas maiinis ako sa ngisi niyang nakakaloko o sa katotohanang alam niya ang tungkol sa akin.
Mas lalo akong nanlamig sa sinabi niya. Alam niya ang tungkol sa akin—ang nakaraan kong pilit kong itinatago. Ngunit hindi ako papatalo sa mga taong tulad niya na iniisip na maaari nila akong tapak-tapakan gamit ang aking nakaraan.
"At ano naman kung totoo?" diretsahan kong sagot, hindi inaalis ang titig ko sa kanya.
Bahagyang umangat ang isang kilay niya, tila nagulat sa hindi ko pag-iwas.
"Ibig sabihin, may pagkakataon ako," aniya, at saka dahan-dahang lumapit.
Napahinga ako nang malalim, pinipigilan ang sarili kong sumabog.
"Pasensya na, Sir, pero kahit kailan, hindi ako naging parte ng listahan ng mga babaeng kaya mong bilhin," matigas kong tugon.
Isang saglit siyang natahimik. Ang dating mapanuksong ngiti ay napalitan ng kakaibang kislap sa kanyang mga mata. Para bang natuwa siya sa sagot ko, sa halip na mainis.
"Interesting," bulong niya bago bumalik sa normal ang ekspresyon niya. "Kaya pala ikaw ang manager ngayon."
Isang iritadong buntong-hininga ang pinakawalan ko.
"Kung wala na kayong ibang kailangan, pwede niyo nang ipagpatuloy ang gabi niyo. Marami pa akong dapat asikasuhin," aniya ko bago lumingon upang umalis, ngunit hindi ko pa man nagagawa ang isang hakbang, nagsalita ulit siya.
"Bakit? Natatakot ka bang mahulog sa isang katulad ko?"
Napahinto ako. Naramdaman kong nakangiti siya sa likuran ko, tila hinihintay ang reaksyon ko. Ngunit hindi ko siya bibigyan ng kasiyahang gusto niya.
Bagkus, humarap ako sa kanya, walang bakas ng emosyon sa mukha ko.
"Hindi ako natatakot mahulog, Sir," malamig kong sagot. "Mas natatakot akong magsayang ng oras sa isang taong hindi sulit pag-aksayahan."
At bago pa siya makasagot, iniwan ko siyang nakatayo roon—alam kong hindi ito ang huling beses na magkikita kami.
Tahimik akong bumalik sa counter, pilit binabalewala ang inis na dulot ng lalaking ‘yon. Pero hindi pa man ako nakakaupo nang mapansin kong sinusundan ako ni Ena. Napabuntong-hininga ako—alam kong may itatanong na naman siya tungkol sa VIP guest.
"Kamusta, Manager? Gwapo ba?" malanding tanong ni Ena habang nakangiti.
Hindi ko na siya tinignan at diretsong sumagot. "Oo, pero antipatiko," malamig kong sagot.
Agad namang umangat ang kilay ni Ena, halatang nagtataka.
"Bakit? Ano bang sinabi niya sa’yo?" tanong niya, puno ng interes.
Sinulyapan ko siya saglit bago bumalik sa pag-aayos ng baso sa counter. "Gusto niya akong i-table," matipid kong sagot.
Hindi ko inaasahan ang sunod niyang reaksyon—tumawa siya nang malakas, dahilan para mapakunot ang noo ko.
"Bakit ka tumatawa?" inis kong tanong.
"Eh kasi naman, bakit hindi? Hindi ka ba puwedeng i-table, Manager?" nakakalokong tanong niya, sabay kindat.
Sinamaan ko siya ng tingin. Alam niyang ayoko ng ganoong biro.
"Ena," malamig kong tawag sa pangalan niya.
Alam niyang kapag ganito na ako magsalita, dapat na siyang umatras. Kaya naman agad siyang umiling at inis na ngumiti.
"Okay, okay! Biro lang! Huwag ka nang magalit," aniya bago mabilis na umalis, natatawa pa rin.
Napailing na lang ako. Pero kahit pa sinubukan kong ibalik ang atensyon ko sa trabaho, hindi ko pa rin mapigilan ang pag-iinit ng ulo ko.
Hindi dahil sa biro ni Ena.
Kundi dahil sa presensiya ng isang lalaking sigurado akong hindi titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.
"Tsk." Napabuntong-hininga ako at muling ibinalik ang atensyon ko sa trabaho. Ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ni Leonardo.
Gusto niya akong i-table.
Napailing ako. Hindi na bago sa akin ang ganitong mga sitwasyon, pero may kung anong bigat sa dibdib ko tuwing naaalala ko ang paraan ng pagsasalita niya—ang kumpiyansa sa boses niya, na para bang sigurado siyang makukuha niya ang gusto niya.
"Mukhang may iniisip ka nang malalim ah," sabat ng isa sa mga bartender, si Jake. "Dumating na ‘yung supply ng alak. Check mo na lang ‘yung listahan."
Buti na lang. Kailangan ko ng ibang bagay na pagkakaabalahan.
Tumango ako at agad na pumunta sa stockroom. Mabilis kong sinuri ang mga dumating na supply, sinisiguradong tama ang bilang. Ngunit hindi pa ako natatapos nang biglang bumukas ang pinto.
At doon ko siya nakita.
Si Leonardo.
Nakasandal siya sa pinto, nakangiti na naman na parang may alam siyang hindi ko alam.
"Alam mo bang bastos ang basta-basta na lang pumapasok sa stockroom?" malamig kong tanong, hindi man lang nagulat sa presensya niya.
Ngumisi lang siya. "Alam mo bang masama ang tinatanggihan ang isang tulad ko?" ganting sagot niya, tila isang hamon.
Napapikit ako saglit, pinipigilan ang sarili kong mairita. "Anong ginagawa mo rito?"
Lumapit siya, mabagal ang bawat hakbang, parang sinasadya niyang dagdagan ang tensyon sa pagitan namin.
"Gusto kitang makilala," diretsong sagot niya.
Napatawa ako nang bahagya, ngunit walang halong saya. "Pangkaraniwan lang akong babae, Mr. Reece. Hindi ako kasing interesting ng iniisip mo."
Ngunit hindi siya natinag. Bagkus, lumapit pa siya hanggang halos magkalapit na ang mukha namin.
"Hindi mo ba naisip na baka kaya kita gustong makilala ay dahil hindi ka pangkaraniwan?" bulong niya.
Ramdam ko ang init ng katawan niya sa lapit namin, pero hindi ako umatras.
Sa halip, tumingala ako at diretso siyang tinitigan. "At hindi mo ba naisip na baka kaya kita tinatanggihan ay dahil hindi kita gusto?"
Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
Pero sa halip na umatras, lalo lang siyang naintriga.
At doon ko napagtanto—ang lalaking ito, hindi basta sumusuko.
- Writer
