The Way You Loved Me

C9: Abduction

Chapter 9: ABDUCTION

Wilb's POV

"What the f*ck!"

I expected it to happen but why did I felt those daggers on my heart. I know she will reject me- again. I should be used to it. How stupid I am to let her go. I guess, I deserve all of those words coming from her. I am a f*cking idiot in her eyes.

Lhorr is my ex-girlfriend when we were in Senior High. We became in a relationship during our freshman year. It's been a year since we ended our relationship because of that stupid reason. It was never my intention to betray and break her trust. But destiny played on me hardly to the point that I have to lose the girl I am dreaming of.

"F*ck you!" I cursed, staring at the dark sky.

*****

Isa sa mga estudyante sa star section noong high school si Lhorr. Nang una ko pa lang siyang nakita ay manghang-mangha na ako sa kaniya. Falling in love with her seems water in the river, it continues to stream down to my veins.

We're studying in the same school. Ang tita niya ang nagpa-aral sa kaniya noong nasa high school kami. Kababata rin namin si Sandara noon kaya gano'n na lang sila kasanggang dikit. Not until Lhorr and I broke up.

Our friendship was ruined and that was the start of cutting my connection to Lhorr. Sandara and I have connections after we separate ways. Lhorr and Sandara became much closer after our break up. I lied that pursuing my college abroad was a good choice for me to forget Lhorr. I told Sandara that I'll left the Philippines. But I came back and enrolled in the same university as her.

Matalik kaming magtropa nina Sandara, Lhorr at ako. Ngunit isang araw biglang naglaho ang lahat ng binuo naming pagkakaibigan.

It was our Junior-Senior Prom night, the day where catastrophe happened. Pinag-utusan ako ng isa sa mga teachers ko na kunin ang naiwan niyang cellphone sa bahay nila. It was four meters away from the school.

Hindi ko namalayan nakasunod pala si Sandara sa akin no'ng gabing 'yon. It was during our first year as a college student in the campus. The freshman and sophomore college students were also invited in the Prom. That's why we are present.

Paglingon ko sa likod, nakita ko si Sandara suot ang kumikintab niyang damit. She's full of shining jewelries. The crystals embedded in her dress suits her gorgeous look during that night.

"Uy, Sandara! bakit ka nandito sa labas ng school?" tanong ko nang nilingon ko siya.

She smiled, widely. "Hmm, nakita kasi kitang walang kasama kaya naisipan kong samahan kita," tugon niya.

"You don't have to. Okay lang ako. O' sige na at bumalik ka na do'n sa prom. Babalik din naman ako kaagad. Baka hinahanap ka na ni Lhorr sa loob," pagpapaliwanag ko.

"Wilb..." Natigil ako. I saw how Sandara's face changed as she was about to say something. I waited until she spoke. "May aaminin pala sana ako sa'yo."

"A-ano naman 'yon?" nauutal kong tanong.

"Wilb... kasi... hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero kasi... gusto kita."

I was stunned of what I heard from her. I don't know what to say instead looking at her, frozen still.

"S-salamat sa paghanga mo sa akin, Sandara. Pero hindi p-puwede kung ano man ang gusto mo. Alam mong girlfriend ko na si Lhorr."

A smirk curved on her lips. "Just broke up with her and be with me. That's not hard to end your relationship with her, isn't it? Iwan mo na lang siya para sa akin. Tayo na lang. Alam mong mas maibibigay ko ang gusto mo kumpara sa kaniya," she said, full of confidence.

Hinawakan ni Sandara ang aking mga kamay. Hindi ko maipaliwanag kung bakit hindi ko makayang bawiin ang mga kamay ko sa kaniya. I was left struck by something that made me paralyzed for the moment.

Huli na nang mapagtanto ko na idinikit na niya ang kaniyang mukha sa akin. Hindi na ako nakapalag nang agad niya akong sinunggaban ng halik. I can taste the liquor in her mouth.

She was drunk, obviously. Hindi niya alam ang ginagawa niya. But I was too weak to stop her caressing my lips. She was eager to enter on my mouth and lick the tip of my tongue. It seems that our tongues were having a battle.

Nadala na ako ng aking emosyon. I let my guard down as she continues kissing me while her hands touching my body. I didn't expect she's wild and aggressive. The kiss she was giving to me was a longing sensation. This is where Lhorr lacks to give me as his partner. I never experienced this kind of feeling with Lhorr.

"Wilb?"

Napatigil kami ni Sandara sa aming ginagawa. Nanlaki ang aking mata nang makita ko si Lhorr.

"A-ano ang ibig sabihin nito?" naluluha niyang tanong.

"L-Lhorr, allow me to explain."

"Mas masahol ka pa sa hayop!"

Hindi niya nakilala si Sandara dahil madilim ang parte kung nasaan siya nakatayo. Mabuti na lang din at nakatalikod ito sa kaniya. Pagkatapos no'n ay agad niya aking tinalikuran. Nang akmang hahabulin ko siya ay may kamay na humawak sa aking braso.

"Huwag mo na siyang habulin, Wilb. It's over. You are mine now," pagpipigil ni Sandara sa akin.

Tinitigan ko siya ng masama. She's definitely overdosed by the alcohol. Hindi ko siya pinakinggan at dali-daling tumakbo para habulin si Lhorr.

Nakita ko siyang papasok ng gymnasium kung nasaan ang prom. Mabilis akong tumakbo papunta sa kaniya.

"Lhorr! Let me explain―"

I wasn't able to finish what I am saying as a thunder of anger slaps my face. I deserve that slap.

"Explain for what? Na hindi mo kasalanan ang nakita ko, Wilb? Pucha namang alibi 'yan oh!"

"Lhorr, I'm sorry hindi ko―"

"Ilang beses ko na 'yang naririnig sa mga punyetang lalaki na nanloloko ng partner nila. Sorry? tapos ano? Uulit-ulitin ang katarantaduhang ginagawa niyo? Ano bang klaseng kulto mayroon kayo, huh? Na kung makasakit ng damdamin naming mga babae ay parang laro lang sa inyo?! You don't owe me an explanation. Mag-explain ka sa sarili mo kung bakit ka tarantado! We're over."

Hindi na ako nakapagsalita. Alam kong malaki ang pagkakasala ko sa kaniya. I saw her eyes filled with running waters. I hurt the girl I loved. It was my first time seeing her in pain. I was left embarrassed to the people who witnessed my stupidity.

*****

Alam ko naman na hanggang ngayon ay galit pa rin siya sa akin. Kaya ayaw kong magpakita sa kaniya. Ngunit naglakas-loob akong lapitan siya nang makita kong nag-iisa lang siyang nakaupo sa bench.

All I want is for her to forgive me― and Sandara.

Hindi ko alam ang magiging reaksiyon niya kapag nalaman niya ang totoo. Mas mabuting ako lang ang pagbuntungan niya ng galit. I don't want to ruin Sandara and Lhorr's friendship. Ako ang may kasalanan, so I should be the one to suffer.

As I confronted her, I expected it to happen. The spikes of the words she said created wounds on my heart, it continues to bleed. Hindi ko na siya sinubukan pang habulin nang umalis siya.

I do still love her in spite of what cursed she said about me. I don't want to add fuel in her bad day. I should give her the space she needed until time would tell when she'll forgive me. Maybe this is be the last time that she'll see me.

"I'm so sorry, Lhorr. Hindi ko talaga 'yon sinasadya."

Lhorr's POV

Wala akong pakialam kung anong oras na. Basta ang gusto ko ay makauwi na at magpahinga. I was overtly tortured today. The scratch of my yesterday was again felt in my body. It's slowly killing me.

Hindi ko pa rin kayang pigilan ang sakit na nararamdaman ko. Bakit ba kasi nakipag-usap pa ako sa gagong 'yon? Alam ko naman na ako rin ang masasaktan sa huli.

Pinipilit ko siyang iwasan, kalimutan, at itanggi sa tuwing naririnig ko ang pangalan niya o kapangalan man lang niya. Gusto kong ipilit sa sarili ko na walang namagitan sa amin o hindi ko siya nakilala. Ngunit hindi pa rin ako tinatantanan ng nangyaring iyon. It keeps on haunting me even I am trying to escape from that worst nightmare.

Ayaw ko na.

Pagod na ako.

Ubos na ubos na ako.

Akala ko kasi kaya ko na. Na matapang na akong bumalik ulit sa dating ako. That was the reason why I became distant to men. It was the reason why I treated that guy I met in the hallway as a bad luck. I can't trust them. Perhaps, the only guy whom I trust with is my bestfriend. But where is he now? I am still hoping to meet him someday.

Nagpatuloy akong naglakad sa madilim at tahimik na eskinitang ito. Hindi naman maiiwasan na sa kabila ng sakit at galit na nararamdaman ko ay may takot sa aking sarili.

Ang mga streetlights na nadadaanan ko ang nagbibigay liwanag sa eskinitang ito papasok sa lugar namin. Pero karamihan dito ay nasira dahil sa katagalan ng ginagamit at ilang taon ng hindi napapalitan.

Natanaw ko na sa di-kalayuan ang streetlight sa dulo ng eskinita ito papasok papunta sa aming bahay. Sa kasamaang-palad ay patay-sindi naman ito.

I used the flashlight of my cellphone as I continue walking in this serene yet dangerous place. Gossips as they say, this area was prone to different kinds of violence.

Sa likod nitong mataas na pader ay isang mayabong na talahiban. Wala na rin sinuman ang pumupunta roon dahil balitang pinamumugaran na ito ng mga ahas. But no one proves it's true. How ironic people believe to hearsays rather than proving if it's true.

Nanginginig na ako sa takot. If Sandara and I weren't had an argument, maybe I'm safe going home. She's driving me home because she knew how dangerous it is for a girl to walk in this squatter. People with guts to live here are those who were brave to risk their lives. Maybe we're one of them. That's why I wish to graduate the soonest for us to leave this place.

I composed myself as I continue to tell myself I am brave. In a distant, I saw a group of dogs keep on barking. It seems they saw something unfamiliar to them.

"Pst!"

Natutop ako sa aking kinatatayuan nang marinig ko iyon. I was about to run but someone hold my wrist.

"Hey, miss! Tumigil ka muna rito at samahan mo kaming mag-inuman," sabi ng lalaking nakahawak sa aking pupulsuhan.

"K-kailangan ko na pong umuwi, kuya," sabat ko, nanginginig sa takot.

I saw him handling a bottle of beer. His breathe smells a dose of alcohol embracing his mouth. He was with three other men whose smiles were devilishly painted on their faces.

As I tried to pull my hands, I lose on his palm. Nagmadali kaagad akong naglakad papalayo sa kanila. Hanggang sa ang paglalakad ko ay naging isang mabilis na pagtakbo.

"Pigilan niyo, pare!" dinig kong sabi ng lalaki sa kasama nito.

"Ano ba namang klaseng araw 'to? Napakatindi sa'kin!" singhal ko habang patuloy pa rin sa pagtakbo.

Namayani ang katahimikan sa patuloy kong pagtakbo. Tanging hingal at bilis ng kabog ng aking puso ang aking naririnig. Nakalayo na ako sa kanila.

Ang galit na kaninang nangunguna sa aking dibdib ay biglang napalitan ng takot. Sana nga ay hindi na nila ako mahabol.

Mayamaya pa ay isang napakalamig na hangin ang bumulaga sa akin. Laking gulat ko rin na may biglang humawak sa aking braso.

Naabutan nila ako.

Napasigaw ako ng malakas ngunit hindi klaro ang boses na lumalabas sa aking bibig dahil natatakpan ito ng panyo. Pinipilit akong kaladkarin ng mga lalaki sa isang masukal na lugar.

"Bitiwan niyo ako!"

I can't escape from them as they forcedly handling my two hands. Wala akong laban sa kanila dahil malalaki at matitipuno silang mga lalaki. Wala akong mahihingian ng tulong sa lugar na ito. Malayo pa ito sa mga kabahayan.

Hindi ko napansin na tumutulo na pala aking mga luha sa mga mata ko. Nanginginig ang aking buong katawan. Nawawalan na ako ng lakas ng loob na may makakatulong sa akin. Namanhid na ang buong kong katawan dahil sa takot.

"T-tulong! Tulungan niyo po ako!" paulit-ulit kong sabi.

Hindi ko alam kung may makakarinig ba sa akin. Nauubusan man ako ng boses ay patuloy lang ako sa paghingi ng tulong.

"Kuya, maawa na po kayo!" pagpupumiglas ko sa pagkakahawak nila sa akin ng mahigpit.

"Kuya! Tama na po! Gusto ko na po umuwi sa amin!" pagmamakaawa ko ulit.

Sinusubukan kong magpumiglas sa haplos na ginagawa nila sa akin. Napakawalang-hiya ang mga lalaking ito. Bakit pa may nabubuhay na mga kagaya nila?

"Tama na po, kuya―"

Isang malakas na suntok ang nakuha ko sa isang lalaki dahil sa pagpupumiglas ko.

"Tumahimik ka kung ayaw mo mailibing sa hukay ng buhay!" pananakot nito sa 'kin.

Namanhid na ako sa bawat suntok na nakukuha ko sa patuloy kong pagsigaw. Nalalasahan ko na rin ang sarili kong dugo na lumalabas sa aking bibig.

Kumikirot ang suntok ng isang lalaki sa aking mukha. Wala na akong pakialam sa mga suntok na iyon basta gusto ko lang tumakas at humingi ng tulong.

"Mga h-hayop kayo," sabi ko, bago ako tuluyang nawalan ng malay.

@phiemharc - C9