Aoi
Panay ang paglandas ng aking mga luha habang naghihintay ng masasakyan.
Hindi ko mapigilan ang aking pagluha, dahil sa bigat ng aking nararamdaman. At kahit na ilang beses akong huminga nang malalim ay hindi ko pa rin maiwasan ang mapahikbi.
Yumuko ako, saka inayos ang aking sarili. Mabilis kong pinunasan ang huling luhang lumandas mula sa 'king mga mata nang makita ang papalapit na trisiklo sa gawi kung saan ako nakatayo.
Napalunok ako nang makilala ito. Kung hindi ako nagkakamali ay siya ang tricycle driver na lagi kong nasasakyan at hindi ako pinagbabayad.
Pinara ko siya dahil wala na 'kong ibang choice. Gusto ko na makaalis sa lugar na ito, dahil pakiramdam ko ay lalo lang bumibigat ang aking dibdib.
Nang makasakay ay agad kong sinabi sa kanya na ituturo ko na lamang ang d
