Parang kidlat sa bilis ang tatlong taon na lumipas. Sinulit ko ang bawat araw na kasama siya. Pinadama ko ang pagmamahal na abot-langit ang sinseridad. Ito na lang ang pagkakataong natitira sa akin. Kung palalampasin ko pa ito, habambuhay na akong malulunod sa kalungkutan.
I assured everything. I guided her for her daily treatment as she fought for her remaining days. Ito na lang ang magpapatagal sa kaniya. Ito na lang ang paraan upang mas masilayan pa namin ang mundong ito nang magkasama. Araw-araw akong ngumingiti, maitago lang ang totoong lungkot na nagwawasak sa akin. Kinailangan kong magpakatatag para sa aming dalawa dahil hindi niya lang laban ito, laban din ito ng pangarap at pangako na matutupad ko pa nang kasama siya.
For one year, nagpabalik-balik kami sa hospital. We stayed on
