Umaga na nang magising si Ruby, basta hindi niya namalayan na nakatulog na lang siya sa higaan ni Samael dahil sa pagod.
Bigla siyang napadilat at napabangon nang maalala na may pasok nga pala siya ngayon, ayaw niya na um-absent dahil napagalitan na siya. Nilingon niya si Samael na natutulog sa tabi niya, napahawak siya sa kanyang noo at mabagal na tumayo mula sa higaan.
Laking gulat niya na lang nang pagtayo niya ay wala pala siyang suot na kahit anong damit, dahil doon ay walang pag-iisip na hinila niya ang kumot sa higaan— dahilan para magising si Samael.
He groaned, stretching his arm across the sheets, reaching for her.
“Come back to bed,” he said, sleepily.
Hindi niya ito pinansin, isa-sa niyang dinampot ang mga gamit niyang nakakalat. Ang sapatos niya ay nasa ilalim ng higaan,
