Nefel
"Na-miss kita, Pilipinas!" sigaw ko pagkalabas na pagkalabas sa isang international airport. Kasama ko ang anak ko na si Raimfel at nang marinig niya na sumigaw ako dahil sa lubos na kasiyahan, siya ay tumalon-talon din sa kinatatayuan niya na parang sinasabayan ang trip ko.
It has been almost four years simula nang nawala ako sa lugar na ito. Parang daloy ng may kalamigang hangin na kasalukuyang dumadaan sa mukha ko, ang mga alaala na mayroon ako sa bansang ito ay isa-isang nanunumbalik. Ipinikit ko ang mga mata ko habang ninanamnam ang hangin. Magkahawak kamay kami ng anak ko kasalukuyan.
"Bestie!" mula sa pagkakapikit ay muli kong minulat ang paningin ko para harapin ang pinanggalingan ng pamilyar na tinig. Makalipas ang isang napakahabang panahon, we will be seeing each other
