Akraim
Hinawakan ko ang kamay ni Nefel. Agad akong nakaramdam ng pagkakosensya nang mapansing hindi na ganito ka lambot ito nang huli kong mahawakan halos apat na taon na ang nakalilipas. Bahagyang magaspang na ito na alam ko rin naman ang dahilan kung bakit. Hands on kasi siya sa pag-aalaga sa anak namin.
Mula sa kamay ay sunod kong tiningnan ang mga mata niya sa likod ng maskara. Kahit na bahagyang madilim ang tanawing ng kanyang mga mata ay alam kong naluluha siya kasalukuyan.
It's okay, Nefel, kung na-miss mo ako ay ganoon din ako sa iyo. I promise, hinding-hindi na kita muli pang bibiguin.
Ngumiti ako at ganoon din siya. Muli kong isinuot ang maskara at inalalayan siyang tumayo. The blue gown she wears really complemented well to what she has apparently. Kahit na maraming mga mata
