Nang makalabas kami ng main building ng university, dire-diretso lang ang lakad ni Andrew habang bit bit parin ang bag ko sa kanang balikat niya. Ni hindi man lang siya lumingon para tingnan kung nakakasunod ako sa kaniyang malalaking hakbang. Ang bawat padyak ng sapatos niya sa semento ay tila nagmamadali, tila may hinahabol na oras na siya lang ang nakakaalam. Habang ako, hingal-kabayo na sa likod niya, pilit na hinahabol ang bawat metro ng layo niya.
Ang ayos ayos nang usapan namin, tapos bumabalik annaman ang attitude niya at ang kaniyang silent treatment. Ugh!
"Hoy, Andrew! Ano ba, balak mo bang i-marathon 'to hanggang kanto?" sigaw ko habang binibilisan ang lakad ko para habuling siya. Nag lalakad palang ito ah, hindi pa natakbo, paano pa kaya kapag tumakbo ang hayop na ito. Ang bi
