Halos liparin ko ang hagdan paakyat sa kwarto ko pagkapasok na pagkapasok ko sa gate. Pagkasara ko ng pinto, hindi muna ako gumalaw. Sumandal ako sa likod ng pinto, hinahabol ang hininga ko na tila ba galing ako sa isang marathon. Pero hindi naman ako tumakbo. Ang puso ko lang ang nag-uunahan sa pagtibok.
“Tangina mo Andrew Basino.”
Paulit-ulit na nag-e-echo sa utak ko ang huling sinabi ko bago ako tuluyang pumasok. Bakit ba ganito? Bakit sa tuwing akala ko ay kilala ko na ang ugali niya, yung mayabang, mapang-asar, at walang pakialam na ugali niya ay bigla siyang gagawa ng isang bagay na magpapabura sa lahat ng inis ko?
Yung paghihintay niya sa akin na makapasok sa loob bago siya umalis... hindi iyon gawain ng isang taong tingin sa akin ay alila lang. Hindi iyon "standard protocol" ng
