Ang bawat segundo sa loob ng madilim na silid na ito ay tila isang dekada ng paghihirap. Ang tunog ng buckle ng sinturon ni Marco na tumama sa sahig ay nagsilbing hudyat ng aking tuluyang pag ka walang birhen. Clink. Isang matalas na tunog ng bakal sa tiles, kasunod ang pag-atungal ng malakas na bass mula sa baba, isang party na tila ipinagdiriwang ang unti-unting pagpatay sa aking pagkatao.
Hindi ko na alam paano ako mag sasalita, paano ako makakagalaw.
Ayoko nang ganito. Please.
"Please... Andrew... tulong..." Ang sigaw ko ay nanatiling bilanggo sa loob ng aking lalamunan. Ang katawan ko ay tila isang banyagang bagay na hindi ko na pagmamay-ari. Ramdam ko ang bigat ni Marco sa ibabaw ko, ang kaniyang tuhod na pilit ibinubukaka ang aking mga hita, at ang kaniyang mga kamay na magaspang
