_{GENE's POV}_
NAGISING ako ng umagang iyon na hindi ko na nakita sa aking tabi si Jm.
Nakaramdam man ng bahagyang lungkot, dahil pakiramdam ko'y pagkatapos ng nangyari sa amin kagabi ay basta na lang na naman ako nitong iniwan, na para bang gaya ng dati na wala akong halaga rito, kun'di galit at pagkamuhi ang umiiral.
Hindi ko napigilan ang hindi mapaluha sa mga bagay na tumatakbo sa aking isip.
Pinusan ko ang aking luha at nagdisesyong ayusin na ang sarili dahil alam kong ilang minuto na lang ay magigising na rin ang aking mga anak.
MAHIGIT isang oras pa ang lumipas ay naisipan ko na ring bumaba para mag-asikaso ng pagkain ng dalawang bata.
Simula ng dumating ako rito ay ako na ang palaging gumagawa ng pagkain ng mga ito, kahit ang kay Jm, at sa limang buwang iyon ay nasanay na rin
