Nang sumikat ang araw sa silangan, ang liwanag nito ay dahan-dahang gumapang sa loob ng tent, nagbibigay ng ginintuang kulay sa paligid. Ito ang unang umaga sa loob ng maraming buwan na hindi nagising si Zinnia sa tunog ng malakas na kalabog ng pinto o sa takot na baka isang galit na boses ang sasalubong sa kaniya.
Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata. Ang unang nakita niya ay ang puting tela ng marangyang tent na humahalik sa malamig na hangin mula sa aircon. Napatingin siya sa kaniyang tabi; naroon ang kaniyang anak, mahimbing pa ring natutulog, ang maliit na dibdib ay payapang tumataas-bumababa. Walang pasa ang bata, walang takot, at higit sa lahat—ligtas.
Napansin niyang wala na sa tabi niya sina Kaylyn at ang kanilang ina. Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na hindi m
