Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na tumakbo at kung gaano kalayo ang inabot ko dahil sa sobrang pagkatuliro sa nangyari. Sa sobrang lawak at luwang ng YM Building ay halos naikot ko na yata ‘yon para lang mapalayo ng todo sa hospital!
“W-what the hell, Kira?” habol ko ang hininga nang sa wakas ay tumigil sa pagtakbo. Ramdam na ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso ko dahil sa halo-halong emosyon na nararamdaman. Sinubukan ko pang lingunin ang gawi ng hospital pero halos hindi ko na matanaw ‘yon.
Kung bakit naman kasi sa dinami-rami ng hospital na pupuntahan ay dito pa talaga sa YM? Alam ko namang parte s’ya ng pamilya ng may-ari ng hospital at hindi nga malabong magkita kami dito pero masyadong mabilis ang mga pangyayari. Sa sobrang bilis ay hindi ko tuloy napaghandaan ‘yon kaya
