Kasalukuyang naghahanda si Demetriou ng pagkain nang aksidente na mahulog ang baso at nagkalat ang bubog nito sa sahig.
Bigla ang pagdagsa ng kaba sa kanyang dibdib at pumasok ang imahe ng ama sa kan’yang isipan.
“Papa.” Wala sa loob na bigkas ng binata, ilang buwan na rin ang lumipas at tuluyan na niyang pinutol ang pagiging mag-ama nila.
Hanggang ngayon kasi ay masama pa rin ang loob niya sa kan’yang ama, marahil kung hindi namatay ang kanilang anak ay masaya na sana ang pagsasama nila ni Zoe at isa rin iyon sa kan’yang pangarap ngunit ipinagkait ito sa kanila dahil sa kagagawan ng sarili niyang ama.
Natigilan si Zoe ng makita niya si Deme na malungkot na nakatulala sa kawalan bago bumaba ang tingin nito sa basag na baso.
Lumapit siya dito at pinulupot ang dalawang braso sa baywang
