Naglakad si Caleb patungo sa hardin ng mansion, hinahanda ang kanyang sarili sa usapang alam niyang kailangang gawin. Tumitingkad ang araw sa kalangitan, at ang malamig na simoy ng hangin ay tila nagbibigay-lakas sa kanyang dibdib. Sa wakas, narating niya ang dako kung saan nakaupo ang kanyang lolo Leandro, binabantayan ang bawat hibla ng damo at halaman sa paligid ng mansion na minahal nito ng husto.
"Tumabi ka, Caleb," ang alok ng matanda, may ngiti sa kanyang mga labi habang itinuturo ang upuan sa tabi niya. "May pakiramdam akong may sasabihin ka sa akin."
Umupo si Caleb at huminga nang malalim, alam niyang walang makakatakas sa matalim na intuwisyon ng kanyang lolo.
"Lolo," panimula niya, marahang kinapa ang mga salita. "Alam kong matagal mo nang iniisip kung sino sa amin ni Karlos
