Umagos ang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. Ayaw niya umiyak habang kausap niya ang binata. Na isa nga talagang lobo.
Isang katotohanan na mahirap unawain. Nasagot na ang gumugulo sa kanya isip.
Nagpatuloy siya sa pagluha hanggang sa humagulhol na siya. Ang masakit pa dun ang bigla ka na lang iwan nang hindi man lang siya pinapatapos sa sasabihin niya. Napufrustrate siya!
Nasaktan siya ng makita ang sakit sa mga mata ng kasintahan. Ang kabiguan.
Patuloy lang siya umiiyak sa gitna ng gabi hindi na niya sinulyapan ang lalaki na lumapit sa kanya dahil alam niya na si Zei yun.
Iginiya siya nito paupo sa katre at hinayaan lang siya umiyak ng umiyak.
Hindi niya alam kung gaano katagal siya umiyak hanggang sa wala na siya mailuha pero nanatili lang sa tabi niya ang lalaki.
"Alam mo
