CHAPTER 47
“Sinabi ko naman na kanina, Astrid. Na susunduin kita dito sa inyo dahil uuwi ka rin naman ngayon sa bahay ko, 'di ba?” sabi nito sa akin. Pero hindi pa rin ako naniniwala doon. Hindi pwedeng basta- basta niya lang akong sunduin dito sa bahay namin. Hindi dapat ganito 'to.
“Bakit mo naman ako susunduin dito sa bahay namin, Mayor? Akala ko ba naging klaro na sa 'yo na hindi ka pwedeng basta- basta na lang pumunta dito sa bahay namin dahil alam mo naman kung ano ang pwedeng sabihin sa atin ng mga tao. Hindi pwede, Mayor!” nagulat ako nang basta na lang napalakas ang boses ko. Hindi ko inaasahan iyon. Siguro nadala lang ako ng aking matinding inis kaya napasigaw na ako, nasigawan ko na siya. Pati siya ay nanlaki ang mga mata at hindi rin iyon inaasahan sa akin.
“Okay. . . I un
