Raptures of Love

Chapter 34

Felia

That's it. I finally proved it right. Kahit hindi na ako sagutin, harapan nang isinampal sa akin na sa aming dalawa, ako iyong... parang pampalipas oras lang. Hindi pinili. That moment, I realized that maybe . . . , what Grace has said was true.

Napilitan lang si Levy sa akin.

Hanggang sa makalabas ako sa restaurant ay walang Levy ang sumunod. Talagang mas papaniwalaan at kakampihan niya ang babaeng iyon. Puwes, kampihan niya na iyon forever. I don't care!

Mabilis ang paghinga ko nang makalabas ako sa restaurant na iyon. Sa sama ng loob ko, halos bigwasan ko na ang guard na wala namang ginagawang masama kundi pagsilbihan ako.

Tinawagan ko si Africa dahil wala naman dito ang kotse na gagamitin. Nasaan na ba ang babaeng iyon? Ang ayoko sa lahat ay iyong pinaghihintay ako.

Nagsimula na akong maglakad doon paalis. Kung wala siya rito ay magpapasundo na lang ako sa iba. Ilang ring pa ang nagdaan bago niya ito sagutin.

"Where the hell are you?" inis kong tanong. Kung ganitong mainit ang ulo ko ay huwag nila akong sasabayan.

"Nandito na ako sa Aritiza pinapanood namin ang mga—"

"Bakit nariyan ka na? Sinabi ko bang iwan mo ako dito? What the hell, Africa? Nagdedesisyon ka na wala ang utos ko!" galit kong sigaw. Wala akong pakialam kung marami ang mga nakatingin sa akin ngayon dito sa daan. Halos kapusin pa ako sa ng hininga dahil walang preno ko iyong sinabi ko iyon.

"Sinabi kasi ni Levy na hindi ka na sasama kaya nauna na ako ri—"

" What?!" I exclaimed in disbelief. "Si Levy?" I mentioned his name like I haven't said it for a long time. "Paano niya nalamang narito ka kanina? At sinunud mo agad ang sinabi niya na wala akong kalam - alam?" Inis kong saad. Agad akong pumara ng taxi. Nang tumigil ito sa harap ko ay agad kong binuksan ang pintuan at papasok na sana nang may pumigil nito. Inis ko siyang nilingon.

"What are you doing here?" galit kong sigaw sa kaniya.

"Where are you going?" he seriously asked. Salubong ang kilay at umiigting ang kaniyang panga.

Muli sana akong sasakay ng pigilan niya ako sa pamamagitan ng paghila sa akin. Agad niyang sinara ang pintuan ng taxi bago tinapik ang bubong nito bilang pagsenyas sa taxi driver. Agad itong humarurot paalis.

I was left there, dumbfounded. Matalim ang mga matang nilingon ko siya.

"Ano sa tingin mo ang ginagawa mo ha, Levy? Dapat ay nandoon ka sa babaeng mahal na maha—"

"O c'mon, Felia—" I snapped at him. Gusto ko siyang bugbugin at paghahampasin sa iritasyon ko sa kaniya, pero bilib din naman talaga ako sa pagtitimpi ko sa mga oras na iyon dahil nagawa ko pang hindi gawin iyon sa kaniya.

"Puwede bang umalis ka na at pabayaan mo na lang ako?! halos maiyak pa ako nang sabihin ko iyon sa kaniya.

"Stop that attitude, Felia. Wala ngang masamang ginagawa sa'yo iyong tao, tapos sasaktan mo—'

"Sa tingin mo ba bubuhusan ko siya ng juice nang basta basta lang? Sinampal ko na nga para magising siya sa pagpapantasiya niya sa'yo, e!"

"Hindi iyan ang sapat na rason para lang saktan mo siya!"

"Hindi rin sapat lahat ng mga nalalaman mo para sabihin lahat nang iyan sa akin!" punong - puno ng sakit sa boses kong sinabi sa kaniya.

"Levy, sawang - sawa na akong makarinig ng panlalait sa lahat ng kilos ko—"

"Then do something about it!"

My hand flew to his face for a slap the moment a lone tear escaped from the side of my eye.

"Don't you dare... just don't dare dictate my actions, L- Levy." My jaw clenched.

Hindi naman siya umimik sa sinabi kong iyon. Ngunit alam kong nagpipigil na lang din siyang magsabi ng mga salita.

"Alam mo bang awang - awa na ako sa sarili ko? N-Na lahat na lang ng bagay na nangyayari sa akin, may kumukondena? Ang hirap, e." I sobbed every word. "Na... na parang sa buhay k-kong 'to, parang wala akong ginawang tama kasi palaging pinapamukha sa akin na iyon na talaga ako. Isang pagkakamali." I put emphasis at the last phrase I uttered.

"I... I'm sorry for the words that I said," he mentioned.

Mapait akong napangiti. "Kahit isang milyong sorry pa ang sabihin mo, hindi mo na mababawi pa iyong mga masasakit na salitang sinabi mo. Even if you say that you didn't mean every word, hindi na n'on maibabalik yung nabasag na parte ng pagkatao ko!"

Gustong lumabas ng puso ko sa sobrang pagwawala nito. It beats so wild like it wants to be freed so bad.

"What do you want me to do about it, then?" he bravely inquired.

Pagod na ako. Ayoko nang maging ganito. I just want to be in a place where I could feel peace of mind.

"Wala," walang buhay kong tugon.

"Felia..."

"You know what? It disgusts me everytime I hear you uttering my name."

Muling pumatak ang mga luha mula sa aking mga mata.

"What I want you to do right now is. wag mo nang papakialaman lahat ng mga kilos ko at gan'on din ako sa'yo. Sa totoo lang ayaw na ayaw ko ang may mga nag didikta at nakikialam sa akin. Pati ang pag papakasal ko ay ibang tao rin ang nag dedeseyon na dapat ako ang magdeseyon dahil ako Naman ang makikisama. Pero hindi diba. Ganon naba talaga ako kasama sa paningin niyo? mo?!" Huminga Muna ako sandali dahil kung hindi ko gagawin ay bumulagta nalang ako Dito bigla. "Sinunod ko Naman ang sinabi sa akin ni Uma na mag pakasal sa'yo, Pinilit nga lang Kita, Kaya kapag kasama mo ako laging pilit lahat ng mga galaw m—"

Niyakap Niya ako. Sa ganon ginawa Niya ay lalo akong naiyak. Tahimik akong umiiyak pero ganon nalang kadami ang luhang lumalabas sa mata ko.

"Let go of me!" inis kung pinagpapalo ang likod Niya pero ganon nalang kahigput ang yakap Niya sa akin na para bang ayaw Niya na akong pakawalan pa.

"Tama na ang pagpapanggap Levy hindi na uubra sa akin yang mga ginawa mo, porket alam mong Mahal Kita ang lakas ng loob mong gawin sa aki—"

Lumuwag ang pagkakayakap Niya sa akin. Bahagya siyang lumayo pero magkadikit parin ang aming mga katawan magkaharap at magkalapit ang aming mukha. Ang dalawang kamay Niya ay nasa mga pisngi ko. Pinupunasan ang mga luhang dumadaloy sa mukha ko.

"I'm sorry okay!" malambing na saad Niya. Kulang nalang ay ang mga langgam sa subranh lambing ng boses niya.

Suminghot singhot ako at hinawakan ang mga kamay Niya at inalis yon. Agad akong lumayo sa kaniya. Titig na titig siya sa akin habang mabilis kung pinapahid ang aking mga luha.

"Sorry? Hindi ko alam kung saan ka nag sorry sa akin Levy, pero kahit ilang sorry pa ang sabihin mo hindi niyan mababawasan ang galit ng nararamdaman ko sa'yo ngayon!" humihikbin wika ko. Hindi ko nga alam kung bakit hindi maubos ubos ang luha ko.

Napagod narin akong mag pahid pa sa mga luha kung walang tigil.

"Wag kang mag aalala kung ayaw mo nang maging engaged Tayo tatangapin ko Naman kung ano'ng magiging desseyon mo!"

"Wag kang lalapit!" madiing wika ko nang maglakad siya patungo sa akin. Pero parang walang siyang narinig dahil patuloy parin siya sa paglapit. Nang muli Niya na Sana akong yayakapin ay agad ko siyang sinampal.

Nagulat Naman ako ng may maramdaman akong sinampal sa akin ay ang hindi ko pa inaasahan ay ang matumba ako.

"Felia!" ani Levy.

agad kung nilingon kung sino man ang gumawa non. Lalapitan na Sana ako ni Levy nang bigla siyang pinigilan ni Grace. Pero lumapit parin sa akin si Levy para tulungan akong tumayo . Pero tinangihan ko siya.

Matalim ang mga mata ko ng nilingon ko si Grace. Hindi na ako nag abala pang pagpagan ang nadumihan kung damit.

"Napaka walang hiya mo talagang babae ka, hindi kana nahiya sa ganiyan ugali mo Felia, lahat nalang ay kinaya Jaya mo akala mo kung sino kang malakas, nasubrahan ka ng yabang at bilib sa sarili! Ikaw na nga itong sinusuyo ikaw pa itong nanakit!" ani Grace na dinuro duro pa ako.

Nilingon ko si Levy na may pag aalala sa kaniyang reaksyon habang naka tingin sa akin ngayon. Mag katabi sila ni Grace.

"Yang ang tinatagong ugali ng pinaka mamahal mong babae Levy, ang ugali na sa akin Niya lang ipinapakita, so ngayon na nalaman mo na ang tunay niyang ugali Sana mag enjoy ka!" huling sabi ko bqgo ako tumalikod at tumakbo paalis roon.

Ang huli kung narinig ay ang pagtawag sa akin ni Levy.

itutuloy-