Saktong alas dose ng tanghali ay tumigil muna sila Bert. Naghubad na ng damit si Bert dahil basang basa na iyon sa pawis. Mabuti na lang at malakas ang simoy ng hangin sa bukid. Kaya kahit tirik na tirik na ang araw ay presko pa rin sa pakiramdam.
“Kain na tayo,” ani Vangie habang binibigyan ng plato isa-isa sila Bert. Sunod niyang inabot ang mga kutsara. Pero tinanggihan lamang siya ng mga ito dahil naghugas sila ng mga kamay, magkakamay lang daw sila. Hindi naman na iyon ipinilit pa ni Vangie.
“Upo ka na rito, mahal. Kain na rin tayo.” Tinapik ni Bert ang katabi nitong upuan.
“Sandali.” Kinuha ni Vangie ang plato ni Bert at nilagyan iyon ng kanin. Saka nilagyan ng ulam. Sinunod niya ang kanyang plato. Pagkatapos ay na upo na siya sa tabi nito.
“Ang swerte mo naman sa asawa mo, Be
