DAHLIA (SSPG/Dark Romance)

"Isagad mo pa....",utos niya sa akin.. Sinunod ko ang utos nito,habang sinusubo ko ang mataba,malaki maugat nitong alaga ay isinagad ko hanggang sa mabulunan ako. Nakaluhod ako ngayon sa kanyang paanan,hawak ng isang kamay ko ang kanyang ti-ti. "Ooooooohh..Ganyan nga..Ang galing-galing mo naman talagang manubo.",halos paos ang boses ng lalaki habang hawak-hawak nito ang aking buhok. Halos sinasabunutan na ako nito habang inginungodngod ang mukha ko sa kanyang mahabang etits. "Oohh that's it..You're so fvcking good!" Napapapikit pa ito,tumitirik ang mga mata habang ninamnam ang sarap at init ng aking bibig. CHAPTER ONE.. “Abby!...Abby!" Napakurap ako nang ilang beses bago tuluyang bumalik ang atensiyon ko sa classroom. “Ha?” Napatingin ako kay Eve, na nakakunot ang noo habang nakatitig sa akin. “Kanina pa kita tinatawag. Saan ka ba nakatingin?” Umiling ako at mabilis na inayos ang mga papel na nasa harapan ko. “Wala. Nag-iisip lang.” “Thinking about what?” nakangising tanong niya. “About graduation.” “Sinungaling.” Napatawa ako nang mahina. Ganoon talaga si Eve. Kahit anong pilit kong itago ang nasa isip ko, parang lagi niyang nababasa ang mukha ko. Pareho kaming graduating sa kursong Education sa St. Luke University. Sa loob ng ilang buwan, matatapos na rin ang apat na taong paghihirap namin—mga thesis, demonstration teaching, exams, at kung anu-ano pang requirements. Pero habang abala ang lahat sa paghahanda para sa graduation, iba ang laman ng isip ko. May mga bagay akong pilit itinatago. Mga desisyong hindi ko kayang ikuwento kahit kanino. “May sasabihin ako sa'yo,” biglang sabi ni Eve. “Ano?” Lumapit siya sa akin at bahagyang yumuko para hindi marinig ng iba. “Gusto kitang yayain mamaya.” “Saan?” Ngumiti siya, tila may binabalak. “Sa club.” Napakunot ang noo ko. “Club?” “Oo. Kung saan ako nagtatrabaho bilang waitress.” “Eve, alam mong hindi ako sanay sa gano'n.” “Isang gabi lang naman.” Hinila niya ang braso ko. “Tsaka graduating na tayo. Hindi puwedeng puro school, bahay, at thesis ang buhay natin.” Napailing ako. Pero sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin, alam kong hindi niya ako basta-basta tatantanan. “Pag-isipan mo,” dagdag niya. “Baka doon magsimula ang pinakawild na gabi ng buhay mo.” Humagikgik ito. "Pag-iisipan ko.",sagot ko sa kanya. Ang totoo niyan,nagsisinungaling ako sa kanya. Ang buong akala ng kaibigan ko at kaklase ay isa akong maayos,mahinhin,at konserbatibong babae. Lingid sa kaalaman nito ay may itinatago akong sikreto. Malaking sikretong hindi niya pwedeng malaman. "Susunduin kita mamaya sa apartment mo ha.",pagkasabi nito sa akin ay napatango na lamang ako. Sinundo nga ako ni Eve sa apartment ko bandang alas sais ng gabi. Nakapostura pa ito,naka make-up,nakabestida ng maiksi,para talagang dancer ang dating niya. Samantalang naka bestida lang ako ng simple,habang baba ng tuhod ang haba,nakalugay ang buhok ko,ni wala nga akong suot na make up,polbo, o lipstick man lamang. "Abby!,pupunta kaba sa lamay? Bakit ganyan ang suot mo?",pinamaywangan niya ako. "Okay na ito.",walang gana kong pagkakasabi. Sa huli ay pumayag din itong huwag nang palitan ang suot ko. Nang makarating kami sa club na pinapasukan nito, tumambad sa akin ang isang pamilyar na lugar. Napahinto ako sa tapat ng entrance. Kumukutikutitap ang mga ilaw mula sa malaking signage sa itaas. Rinig ko ang malakas na tugtog mula sa loob, kasabay ng tawanan at ingay ng mga taong nagsisimula nang magpakalasing sa kanilang sariling mundo. Hindi ko na kailangang basahin ang pangalan ng lugar. Kilala ko iyon. Sobrang kilala ko. “Abby!" Napalingon ako kay Eve. “Bakit ka natigil?” Mabilis akong umiling. “Wala.” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago ngumisi. “Uy, huwag mong sabihing kinakabahan ka.” “Hindi.” “Sure?” Tumango ako. Pero ang totoo, hindi dahil sa club ako kinakabahan. Ang totoo niyan,baka may makakilala sa akin. Kasama ko pa naman si Eve,ayokong malaman nito ang itinatago ko. “Halika na.” Hinila niya ako papasok. Pagbukas ng pinto, agad kaming sinalubong ng malamig na hangin mula sa air conditioner at makukulay na ilaw na naglalaro sa buong paligid. Sa gitna ay may maliit na entablado, habang sa magkabilang gilid ay may mga mesa kung saan nakaupo ang mga customer. May ilang babae na nakasuot ng maiikling damit. May nag-iinuman,bata man o matanda. Pinili kong umupo sa isang sulok,sa madilim at hindi kita masyado. "Napakamahiyain mo talagang babae ka.. Paano naman tayo makakabingwit ng 'fafa dito kung hindi nila makita ang mga beauty natin?",napapailing na saad ni Eve. “Okay na tayo dito, Eve. Alam mo namang hindi ako sanay sa mga ganitong lugar. Sinamahan lang talaga kita.” Napairap siya sa akin bago umupo sa tapat ko. “Grabe ka talaga, Abby. Parang nasa library lang tayo kung umasta.” “Mas gusto ko kasi ang tahimik.” “Eh, bakit ka sumama?” Hindi ako agad nakasagot. Dahil hindi ko rin alam kung bakit. “Para hindi ka mag-isa,” mahinang sagot ko. “Sus.” Napangisi siya. “Alam kong may tinatago ka sa akin.” Napatingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?” “Hindi ko alam.” Tumawa siya. “Pero ramdam ko.” Napayuko ako at pinaglaruan ang gilid ng baso na kakalapag lamang sa mesa. Kung alam lang niya. Kung alam lang ni Eve kung sino talaga ako kapag wala ang uniform ko, walang mga libro, at walang mga propesor na nakatingin sa akin. Hindi niya ako makikilala. At iyon ang gusto ko. “Hoy!” Napalingon ako kay Eve nang bigla niya akong tapikin sa balikat. “May tinitingnan ka ba?” “Wala.” “Sinungaling.” Sinundan ko ang direksiyon ng kanyang tingin. May ilang lalaki sa kabilang mesa na abala sa pag-uusap. May ilan ding nakatingin sa entablado habang hinihintay ang susunod na performer. Agad kong ibinalik ang tingin ko sa mesa. Ayokong may mapansin. Ayokong may makaalala. Lalo na rito. “Abby.” “Hmm?” “Relax ka lang.” Yumuko siya palapit sa akin. “Hindi naman kita ibibigay sa mga lalaki rito.” Napatawa ako nang mahina. Walang anu-ano'y biglang namatay ang ilang ilaw sa paligid. Napatingin ang lahat sa entablado. Kasunod noon ay umalingawngaw ang malakas na tugtog. Nagpalakpakan ang mga tao. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa baso. Kabisado ko ang tunog na iyon. Kabisado ko ang ganitong katahimikan bago magsimula ang palabas. At higit sa lahat... Kabisado ko ang pakiramdam ng mga matang nakatutok sa entablado. “Wow!” bulalas ni Eve. “Ang ganda!” Hindi ako sumagot. "Pero sayang,wala ngayon si Dahlia.",anito na ikinanlaki ng mga mata ko.