Devonne
“I'm sorry,” sabi ni Ibarra pagkatapos n'yang makipag-usap sa tita Janice. Ngumiti ako hindi ko pinakita na slight akong nasaktan dahil pagkatapos niya akong alukin ng kasal, bigla siyang nagka amnesia. Sana hindi niya na lang sinabi kanina para hindi ako temang na gusto ng tumalon sa tuwa ng marinig ko iyon kanina galing sa kaniya.
“Bakit naman mag-so-sorry ka? Dami mo kasing sinasabi. Tara na baka maunahan tayo dumating nila Karina,” saad ko sabay hinila ko na siya.
Ramdam ko paninitig ni Ibarra sa akin. Nakayuko minsan sa akin ngunit tahimik lang ako. Kahit binabagtas na namin ang daan patungo sa mansyon ng magulang niya, tahimik ako hindi rin kasi kimikibo si Ibarra kaya tahimik na lamang ako.
Pagdating namin sa malawak na gate ramdam ko agad ang kaba. Lalo na ng bumukas an
