Napalingon ako ng marinig ko ang yapag na parang papalapit sa akin. Muling bumilis ang t***k ng puso ko, pero pagkalingon ko ay si Raph ang nakita ko.
Agad na bumaba ang tingin ko sa lapag, nakaupo ako ngayon sa gilid ng veranda. Kakatapos ko lang umiyak dahil sa sama ng loob ko kay Nick. Pero itong puso ko ay isang malaking traydor sa sarili ko na kahit ilang beses na akong nasasaktan ay hindi pa ring napapagod para kay Nick.
"You're face is puffy from crying and yet you still wanted him to come." Napabuntong hininga si Raph at yumuko kaya magkapantay na ang mukha namin ngayon.
Nakanguso akong nakatingin sa kanya, hindi ko magawang magsalita dahil may katotohanan ang sinabi niya. Ito na din ang pangalawang beses na nakita niya akong miserable at umiiyak na parang tanga dahil sa kapatid
