Ang Sabado ay naging parang isang panaginip. Sa loob ng ilang oras na kasama ko si Raven, nakalimutan ko ang bigat ng mga sikretong itinatago ko sa loob ng mansyon. Sa art exhibit, hindi niya ako hinayaang makaramdam ng pagkailang. Ipinapaliwanag niya ang bawat obra nang may pagnanasa sa sining, at sa tuwing tumatawa siya, tila ba unti-unting nabubura ang madidilim na alaala ni Crane sa isip ko.
Napakagaan ng pakiramdam. Walang pilitan, walang pananakot, at walang "parusa." Si Raven ay ang depinisyon ng isang tunay na ginoo—pinapakinggan niya ang bawat kwento ko at binibigyan ako ng espasyong huminga.
Gabi na nang ihatid ako ni Raven sa tapat ng mansyon. Ang paligid ay tahimik, tanging ang ilaw sa gate ang nagbibigay ng liwanag sa loob ng kanyang sasakyan. Ramdam ko ang kaba, hindi dahil
