Wanted for Pleasure (SPG)

Chapter 4

Dumating na ang araw ng kasal. Gising na gising ako kahit maaga pa, hindi dahil excited ako kundi dahil kabado. Kabadong makita siya ulit. Kabadong harapin ang katotohanan na magiging stepbrother ko na siya.

Tumayo ako mula sa kama at tumingin sa salamin. Ang mga mata ko'y namumugto pa rin—hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Puro iniisip ko kung paano ko siya maiiwasan buong araw. Paano ko haharapin ang sitwasyon na ito.

Bumaba ako para tulungan si mama. Naroon na siya sa kusina, kape sa kamay, ngunit halata ang nerbyos sa mukha niya.

"Ma, okay ka lang?" tanong ko.

Ngumiti siya, pero halatang kinakabahan. "Oo naman, anak. Kasal lang naman."

Lumapit ako at niyakap siya. "Everything will be fine, Ma. You look beautiful."

Yumakap din siya sa akin nang mahigpit. "Thank you, anak. I know this is hard for you. Alam kong mahal na mahal mo pa rin ang papa mo. Pero sana… sana maging okay din tayo eventually."

Tumango ako, kahit hindi ko alam kung totoo. Dahil paano magiging okay ang lahat kung ang lalaking nakauna sa akin ay magiging stepbrother ko na?

Ilang oras bago ang kasal, nasa kwarto na kami ni mama. Tinutulungan ko siyang magbihis. Ang wedding gown niya'y simple pero elegante—ivory lace na umabot hanggang sahig, off-shoulder, may kaunting beadwork sa tagiliran. Maganda siya. Masaya siya. At ayaw kong sirain ang araw na ito para sa kanya, kahit gaano pa kasakit sa akin.

"Anak, okay ka lang ba?" tanong ni mama habang hinahawakan ang kamay ko, tiningnan niya ako sa salamin. Napansin niya siguro ang madalas kong pagbuntong hininga.

"Opo, Ma. Ang ganda-ganda niyo po," tipid kong ngiti, pinilit kong itago ang luha na gusto nang kumawala.

Hinalikan niya ako sa noo. "Salamat, anak. I know na hindi mo pa rin gusto ang nangyayari. Alam kong si papa mo pa rin ang gusto mong kasama ko. Pero I hope you understand… I need to move forward. Hindi ko kayang mag-isa."

Tumango na lang ako. Ano pa ba ang magagawa ko? Hindi ko kayang pigilan si mama na maging masaya. Kahit nasasaktan ako. Kahit ayaw kong bitawan ang alaala ni papa.

Nang matapos na kaming mag-ayos, bumaba na kami. Naroon na ang makeup artist at ang photographer. Kinunan kami ng ilang pictures—ako at si mama, si mama mag-isa, family shots. Pinilit kong ngumiti sa lahat ng shots kahit gusto ko nang umiyak.

Sa simbahan, umupo ako sa unahan kasama ng ibang pamilya. Naka-pastel pink dress ako—mahabang gown na hiniling ni mama na isuot ko bilang maid of honor niya. Simple lang pero elegante. Ayaw kong mag-stand out. Ayaw kong mapansin ako.

At sa kabilang side, naroon si Crane. Naka-three-piece charcoal gray suit ito—perfectly tailored, mukhang modelo sa magazine. Ang buhok niya'y naka-slick back, at may kaunting stubble sa mukha. Gwapo. Sobrang gwapo.

Pero hindi ko siya tiningnan nang matagal. Agad akong umiwas ng tingin.

Ilang beses kong naramdaman ang tingin niya sa akin. Pero hindi ako lumingon. Ayaw ko. Hindi ko kaya. Dahil bawat tingin ako sa kanya, bumabalik ang mga alaala. Ang mga halik. Ang init. Ang sakit at sarap.

At ayaw kong maramdaman yun ngayon. Ayaw kong mas gumulo ang isip ko.

Nang magsimula na ang ceremony, nanatiling nakatuon ang mata ko sa altar. Pinanood ko si mama na naglakad papunta kay Tito Henry. Ang bridal march ay tumugtog, at lahat ay tumayo. Pinanood ko silang magpalit ng vows. Pinanood ko silang mag-exchange ng rings. At nang mag-kiss na sila, pumalakpak ang lahat.

Pero ako? Ngumiti lang ako. Kahit gusto kong maging masaya para kay mama, may parte sa akin na nasasaktan.

Dahil alam kong after this, wala na kaming sariling tahanan, wala na ‘yong natitirang safe space ko. Ibebenta na ang bahay ni papa. At magiging isang pamilya na kami ni Crane.

Sa reception, mas lalong lumala ang kaba ko. Nandito na lahat—relatives, kaibigan, bisita. Ang venue ay maganda—may mga fairy lights na nakabitin, may live band, at masarap ang pagkain. Pero hindi ko ma-enjoy ang kahit ano.

Dahil kahit saan ako tumingin, nandoon si Crane. Palagi siyang nasa peripheral vision ko. Palagi siyang nakatingin. At ramdam ko yun kahit hindi ako lumingon.

Nang mag-program na, naging emcee ang isang kaibigan ni Tito Henry. May speeches, may games, may first dance ng bride and groom. Kinuha ako ni mama para sumayaw din—isang father-daughter dance, pero dahil wala naman na si lolo, ako na lang ang nag-represent. Sumayaw ako kasama si Tito Henry. Mabait naman siya. Nginitian niya ako at sinabi, "Thank you for accepting me, Meisha. I know I can never replace your father. But I promise to take care of your mom."

Tumango lang ako. "Salamat po, Tito."

Nang matapos ang sayaw, bumalik ako sa table ko. Pero nakita ko si Crane na papunta sa direksyon ko. Kaya agad akong tumayo at pumunta sa buffet table.

Kunwari ay kumukuha ako ng pagkain. Kumuha ako ng kaunting salad, kaunting pasta, kahit busog na ako. Basta lumayo lang ako sa kanya.

"Meisha," tawag niya mula sa likod ko.

Nagpanggap akong hindi ko siya narinig. Kumuha pa ako ng bread roll at saka naglakad palayo.

"Meisha, wait—" sunod niya, pero agad akong pumunta sa table ng mga kaibigan ni mama at nakihalubilo. Ngumiti ako, nakipag-usap, nagpanggap na masaya.

Pero ramdam ko pa rin ang tingin niya. Ramdam ko pa rin ang presensya niya.

Mga thirty minutes later, nang nasa dessert table na ako, lumapit ulit siya.

"Meisha, can we talk?" direktang tanong niya.

Tumingin ako sa kanya, ngumiti nang tipid. "Sorry, Kuya Crane. May kausap pa ako." Saka ako naglakad papunta sa ibang table.

Nakita ko sa peripheral vision ko na napahilot siya sa sentido. Naiinis na siya, pero wala akong pakialam.

Ilang beses pa niya akong sinubukang kausapin. Pero palagi akong umiiwas. Pupunta ako sa restroom. Makikipag-usap ako sa ibang tao. Aalis ako nang hindi niya napapansin.

Nang mag-cake cutting na, tumayo ako sa gilid. Pinanood ko si mama at si Tito Henry na masaya. Ngumiti ako para sa pictures. Pero pagkatapos, agad akong bumalik sa sulok.

"Meisha, seriously, what's your problem?" biglang tanong ni Crane mula sa likod ko.

Napalingon ako. Nandito na naman siya. At ngayon, halatang naiinis na siya.

"Wala," tipid kong sagot. "Excuse me." Saka ako naglakad palayo ulit.

Pero ngayon, sinundan niya talaga ako. Ramdam ko ang presensya niya sa likod ko habang naglalakad ako pabalik sa loob ng venue.

Hindi ko alam kung bakit ko siya iniiwasan. Siguro dahil takot ako. Takot akong tanungin niya ako tungkol sa gabing iyon. Takot akong aminin niya na siya nga yun. Takot akong malaman ang totoo.

O baka… takot lang akong harapin siya. Dahil sa bawat pagkakataon na nakikita ko siya, bumabalik ang lahat. Ang mga alaala. Ang init. Ang kirot. Ang sakit.

At ayaw kong maramdaman yun. Ayaw kong balikan ‘yong nakaraan na yun.

Mga alas-nuwebe na ng gabi nang biglang may humila sa akin.

"Ano—!" hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil bigla akong dinala sa isang madilim na parte ng reception venue—yung likod ng stage kung saan walang masyadong tao. May mga backdrop doon, mga boxes ng equipment, at medyo tahimik.

At nang tumingin ako, si Crane ang nasa harap ko. Nakahawak pa rin siya sa braso ko, matiim ang tingin. Ang mga mata niya'y puno ng frustration at…something I can't quite read.

"Meisha," panimula niya, boses niya'y mababa pero may pagka-sarkastiko. "Mind telling me why the hell you've been avoiding me all day?"

Tinanggal ko ang kamay niya sa braso ko. "I don't know what you're talking about."

"Don't play dumb," sagot niya, lumapit pa. Ngayon, halos magdikit na ang mukha namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya. Ramdam ko ang pabango niya, pamilyar na amoy, yung same scent na naalala ko mula noong gabing iyon. "You've been running away from me since this morning. Ano bang problema mo?"

Tiningnan ko siya, at sa unang pagkakataon ngayong araw, talagang tiningnan ko siya. Ang mga mata niya'y puno ng pagtataka… at frustration. Ang kilay niya'y nakakunot. Ang panga niya'y umiigting na.

"Wala," tipid kong sagot. "Wala akong problema."

"Then why—"

"I said, wala," matigas kong sabi.

Lumapit pa siya. Ngayon, literal na nakaharang na siya sa akin. "Meisha, I'm not stupid. You've been avoiding me. Every time I try to talk to you, you walk away. Every time I get close, you disappear. So tell me—bakit?"

Tumingin ako sa kanya. At sa sandaling iyon, halos sumabog na ang lahat ng nararamdaman ko. Ang galit. Ang takot. Ang kalungkutan.

"Bakit?" ulit niya, mas malapit pa. "Is it because of that night three years ago?"

Napatigil ako. Nanlamig ang buong katawan ko.

He knows.

"I don't know what you're talking about," tanggi ko, pero ramdam kong nanginginig na ang boses ko.

"Don't lie to me, Meisha," bulong niya, tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. "I know it was you. That night. Three years ago. Sa hotel."

Napapikit ako. Gusto kong tumakbo. Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw.

Pero hindi ako makagalaw.

"So tell me," patuloy niya, boses niya'y mas mahinahon na pero may pagka-desperado. "Bakit mo ako iniiwasan? Dahil ba sa nangyari sa atin? Dahil ba natatakot ka? O dahil… dahil alam mo rin na ako yun?"

Tumingin ako sa kanya. At sa mga mata niya, nakita ko ang katotohanan. Nakita ko ang pag-amin.

Siya nga. Siya ang lalaking iyon. At alam niya. Alam niya mula simula.

"I…" pero wala akong masabi.

"Meisha, please. Talk to me." Mas lumapit pa siya. Ngayon, ramdam ko na ang init ng katawan niya. "I need to know. Bakit mo ako iniiwasan? Dahil ba sa akin? Dahil ba sa nangyari?"

Umiling ako. "Hindi ko alam, Crane. Hindi ko alam kung ano'ng dapat kong gawin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin 'to."

"Then let's talk about it—"

"No," putol ko. "Wala nang pag-uusapan. Nangyari na. Tapos na. We were both drunk. We made a mistake. And now… now you're my stepbrother. So let's just forget it ever happened."

"Forget?" tanong niya, halatang hindi makapaniwala. "You think I can just forget? Meisha, you were—" natigil siya, napahilot sa mukha. "Fuck."

Tinalikuran ko na siya. "Forget it, Crane. Wala nang mangyayari. Wala nang dapat pag-usapan. We're family now. So let's just… move on."

"Meisha, wait—"

Pero hindi na ako tumigil. Naglakad ako palayo, kahit ramdam ko ang tingin niya sa likod ko. Kahit alam kong may gusto pa siyang sabihin.

Dahil kung tatanungin niya pa ako… kung aaminin ko pa… baka mas lumala pa ang lahat.

Kaya mas mabuting iwasan na lang. Mas mabuting magpanggap na wala kaming history. Kahit alam kong mali. Kahit alam kong hindi ito tatagal.

Kahit alam kong sa loob-loob ko… gusto ko rin siyang kausapin. Pero hindi pwede. Hindi na. Dahil ngayon, kami na ang pamilya. At hindi ko alam kung paano ako dadaan sa sitwasyong ito.