Agad kong pinatay ang tawag. Ako lang ang nasa kwarto pero sapat na ang ingay ng nagwawalang kong puso para mabingi ako.
[“Tamara, I hate you so much.”]
I inhaled deeply trying to calm myself but it didn’t work. Lalo lamang pinipiga ang puso ko sa bawat oras na lumilipas. Maging ang lalamunan ko ay sumisikip dahilan para mahirapan akong huminga.
Coco’s gone. Siya na nga si Marco. That made me feel the pain. We are now back to reality. Ang reyalidad na matagal kong tinakasan noon. Parang kadugtong ito noong araw na inilibing ko ang sarili kong anak. Ngayon… alam na niya.
I remember the time when I was pregnant, I always looked for him. But now I don’t want him to see me. Hindi ko yata kaya na makita siyang galit sa akin… hindi ko kaya.
Hindi ako pinatulog ng gabing iyon. Puyat na p
