The Governor's Innocent Wife

Nanginginig ang mga kamay niya habang nakaupo sa maliit na upuan sa loob ng private hospital room ng Arguelles Hospital. Suot niya ang simpleng puting bestida na binili para sa kanya ng Gobernador. Nakalugay ang mahaba niyang buhok, at bahagyang namumula ang mga mata niya dahil kanina pa niya pinipigilang umiyak. Sa harap niya, may maliit na mesa na may nakapatong na marriage papers. Sa tabi nito ay nakatayo si Governor Leonard Arguelles. Matangkad ito, halos 6'2, at nakasuot ng puting long sleeve na lalong nagbigay-diin sa malapad nitong balikat at matipunong pangangatawan. Gwapo ito sa paraang nakakatakot lapitan, may matalim na panga, matangos na ilong, at malamig na mga mata na tila walang anumang kayang makagulo sa katahimikan nito. Tahimik itong nakatingin sa mga papeles, para bang isang ordinaryong transaksyon lamang ang pagpapakasal. Pero para sa kanya, hindi iyon ordinaryo. Ilang minuto na lang, magiging asawa na niya ang Gobernador ng San Juan. Isang buwan nang nakaratay ang kanyang ama sa private room na iyon. Si Leonard ang sumasagot sa lahat ng gastusin nito, mula sa mga gamot at bayad sa doktor hanggang sa personal nurse na nagbabantay rito araw at gabi. Hindi na niya mabilang ang halaga ng lahat ng iyon. Kung hindi dahil sa Gobernador, hindi niya alam kung paano niya maipagpapatuloy ang pagpapagamot sa Papa niya. Napayuko siya at mariing pinagdidikit ang mga daliri sa kandungan. Hindi siya makahinga nang maayos sa sobrang kaba. Eighteen years old pa lamang siya. Wala pa siyang naging boyfriend, hindi pa nahahalikan, at hindi pa nakaranas na hawakan ng isang lalaki ang kamay niya nang may ibang kahulugan. Pero ngayon, ikakasal na siya sa isang lalaking halos hindi niya kilala, isang lalaking kinatatakutan at iginagalang ng buong San Juan. Sa hospital bed, nakahiga ang kanyang ama. May oxygen tube sa ilong nito, at kitang-kita sa maputlang mukha ang matinding pagod. Sa tabi ng kama, tahimik na nakatayo ang personal nurse. Kahit mahina, pinilit pa rin ng Papa niya na ngumiti nang makita siya. "Emma..." mahinang tawag nito. Agad siyang tumayo at lumapit sa kama. Maingat niyang hinawakan ang kamay ng ama. "Papa..." "Huwag kang umiyak, anak." Lalo lamang namuo ang luha sa kanyang mga mata. Bahagyang humigpit ang kapit ng ama sa kanyang kamay. "Ngayon, sigurado na ako na may mag-aalaga sa iyo kapag wala na ako." Napakagat siya sa ibabang labi. Ayaw niyang marinig ang mga salitang iyon. Ayaw niyang isipin ang mundong wala ang kanyang ama. Buong buhay niya, silang dalawa lamang ang magkasama sa maliit nilang apartment sa San Juan. Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang buhay nang mag-isa. Sampung taon nang driver ng pamilya Arguelles ang Papa niya. Hindi lamang ito basta empleyado para kay Leonard. Minsan na nitong inilagay sa panganib ang sariling buhay para iligtas ang Gobernador. Noong inambush si Leonard sa highway, ang ama niya ang nagmaneho sa gitna ng putukan para mailayo ito sa mga umaatake. Nabaril pa nga ito sa insidenteng iyon, ngunit hindi nito pinagsisihan ang ginawa. Hindi iyon nakalimutan ni Leonard. At ngayon, ginagamit ng ama niya ang tiwalang iyon upang matiyak na may mag-aalaga sa kanya. Wala silang ibang kamag-anak na maaari niyang takbuhan. Wala siyang ibang mapagkakatiwalaan. Para sa Papa niya, si Leonard ang tanging may sapat na kapangyarihan at kakayahang magbigay sa kanya ng proteksyon. Pumayag naman ang Gobernador sa hiling nito. Pero may kondisyon, kasal. Naalala niya ang malamig na tinig ni Leonard noong nag-usap ang mga ito sa apartment nila. "If you want me to protect her, she has to be legally mine." Hindi man lang ito nag-atubiling sabihin iyon. "I will marry her. So you can leave knowing she's safe." Walang lambing sa tinig nito. Wala ring pag-aalinlangan. Para bang isa lamang itong desisyong matagal na nitong pinag-isipan at wala nang balak baguhin. Nang mga sandaling iyon, hindi niya alam kung dapat ba siyang matakot o magpasalamat. Dahil sa huli, wala rin naman siyang ibang mapagpipilian. Lumapit ang lawyer sa kanila. "Governor, Miss Emma, you may sign here." Naunang pumirma si Leonard. Mabilis ang naging kilos nito. Walang bahid ng pag-aalinlangan habang isinusulat ang pangalan sa dokumentong magbibigkis sa kanila bilang mag-asawa. Pagkatapos, humarap ang lawyer sa kanya. "Miss Emma?" Napatingin siya sa ballpen na iniabot sa kanya. Bago siya pumirma, napalingon siya sa ama. "Papa..." "Sige na, anak." Mahina ngunit puno ng pag-aalala ang tinig nito. "Mabuting tao si Governor Leonard. Aalagaan ka niya." Gusto niyang maniwala. Gusto niyang maging panatag sa kabila ng takot na nararamdaman niya. Kaya kahit nanginginig ang kamay niya at halos hindi niya makita nang malinaw ang mga papeles dahil sa mga luha, dahan-dahan siyang pumirma. Nang matapos siya, ibinaba niya ang ballpen. Ganoon lang kasimple. Walang seremonya, walang bisita, at walang masayang pagdiriwang. Sa loob lamang ng isang private hospital room, nakasal siya sa lalaking magiging bahagi na ng buong buhay niya. Doon lamang siya tuluyang nilingon ni Leonard. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Hindi agad siya nakaiwas. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang bigat ng atensyon nito. Hindi siya sanay na titigan nang ganoon. Makalipas ang ilang segundo, inilabas ni Leonard ang isang maliit na kahon mula sa loob ng bulsa. Binuksan iyon at kinuha ang singsing sa loob. Iniabot nito ang kamay sa kanya at tahimik na isinuot ang singsing sa daliri niya. Pagkatapos, siya naman ang nagsuot ng singsing kay Leonard, maingat na halos hindi niya mahawakan ang kamay nito nang mas matagal kaysa kinakailangan. Sinulyapan niya ang singsing sa kanyang daliri. Makinang iyon at halatang mamahalin. Ngunit hindi ang presyo nito ang nagpapabigat sa dibdib niya. "Congratulations, Governor and Mrs. Arguelles," pahayag ng lawyer. "You are now legally married." Mrs. Arguelles. Napahinto siya. Asawa na siya ng Gobernador. Lumapit si Leonard sa Papa niya at hinawakan ang kamay nito. "Salamat po, Governor..." mahinang sabi ng kanyang ama. "I will keep my promise. I will take care of her. You have my word. She will be safe with me." Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, bahagyang gumaan ang ekspresyon ng kanyang ama. At para sa kanya, sapat na muna iyon. Nang makaalis ang lawyer, muling bumalot ang katahimikan sa silid. Nakatulog na ang Papa niya dahil sa pagod at sa mga gamot na ibinigay dito. Ang personal nurse naman ay tahimik na nag-aayos ng dextrose sa gilid ng kama. Naupo siya sa sofa habang si Leonard ay nakatayo sa likuran niya. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin o sabihin. Pakiramdam niya, kahit ang simpleng paghinga ay kailangan niyang pag-isipan. "Look at me." Napatuwid siya sa narinig. Dahan-dahan siyang tumingala. Nakatayo si Leonard sa harap niya, tuwid ang tindig at walang mabasang emosyon sa mukha. Mula sa pagkakaupo niya, lalo niyang naramdaman kung gaano ito katangkad. "You are my wife now, Emma." Napayuko siya nang bahagya. "From now on, you're mine. Do you understand?" Sandali siyang nag-atubili bago tumango. "Yes... Yes, Governor." Bahagyang gumalaw ang panga ni Leonard. "Leonard." Napatingin siya rito. "That's my name. Call me Leonard." "Yes, Governor," mahina niyang sagot. "I mean... Leonard." Bumaling si Leonard sa nurse. "You'll stay here tonight. Don't leave him alone. Update me every hour." "Yes, Governor." Pagkatapos ay muli itong humarap sa kanya at hinawakan ang siko niya. "Let's go." Napatingala siya. "S-Saan?" "Sa bahay ko." Nanlaki ang mga mata niya. "Sa bahay mo?" Tinitigan siya ni Leonard, tila hindi nito makita kung bakit kailangan pang ipaliwanag ang isang bagay na para rito ay napakasimple. "You're legally my wife now, Emma. From tonight, you'll live with me." "Pero... hindi pa ako nakapag-impake. Wala rin akong dalang damit." "Whatever you need will be provided." Hindi na siya kumibo pa. Dahan-dahan siyang tumayo. Bago tuluyang umalis, lumapit muna siya sa kama ng ama at marahang hinaplos ang kamay nito. "Papa, aalis na po ako," bulong niya. "Babalik po ako bukas. Magpapahinga lang po kayo, ha?" Mahimbing ang tulog nito. Nagyuko siya at hinalikan ang noo ng ama bago tumalikod. Mabigat ang bawat hakbang niya palayo sa kama, ngunit pinilit niyang huwag nang umiyak. Hindi niya gustong magising ang Papa niya at makita siyang ganoon. Saglit niyang kinausap ang nurse at muling nagbilin tungkol sa pangangalaga sa ama. Nang masigurong naiintindihan nito ang mga bilin niya, saka siya sumunod kay Leonard palabas ng silid. Tahimik siyang naglakad sa tabi ng kanyang asawa nang makalabas sila ng hospital room. Bahagyang nasa likuran niya si Leonard, at nakapuwesto ang isang kamay nito sa likod niya upang alalayan siya habang naglalakad sa pasilyo. Ngayong gabi, sa mansion na siya matutulog, sa ilalim ng iisang bubong kasama ang lalaking ilang minuto pa lamang niyang naging asawa. Si Governor Leonard Arguelles. At simula sa gabing iyon, magsisimula ang bagong buhay niya bilang Mrs. Arguelles.