Pababa pa lamang ng sasakyan ay tanaw ko na ang puti at pinong buhangin ng Sorsogon. Sumabog ang aking hanggang baywang na buhok sa malakas na hanging galing pa sa dalampasigan. Hindi lang ang sariling bayan ang pinag-ulilaan ngunit ang mga natatangi nitong yaman, ang dagat at ang alat. With a designer hand bag hanging on one arm, I took off my Prada sunglasses to admire the familiar horizon. The sun was high up in the sky, blazing in all its glory while raining down harsh sunrays. It was the great ocean who received it, its tranquil waters glistening like the sun threw out diamonds instead. Sa gilid ay ang karagatang kinalakihan, sa harapan naman ay ang enggrandeng mansyong naghihintay. Both were two things in my life that I thought I was never going

