Von Montroseâs POV
Hindi agad-agad. Hindi rin buo. Pero nung bumalik ang mga tunog, una kong narinig ang hagulhol ni Mama. Then sunod ang boses ni Carlaâpigil ang iyak, pero ramdam ko ang sakit. Gabi-gabi, lagi siyang bumibisita. Minsan tahimik lang. Minsan kinakausap ako. Pero lagi, laging may isang tanong sa boses niya: Patawarin mo ako.
At ako? Wala akong magawa kundi makinig.
My body was still. My mind, a chaos of memories I couldnât completely piece together. But her voice? Her words? They brought me back.
I remember Carla. I remember our dreams, the house, the wedding. I remember asking her to marry me with shaking hands. But more than thatâmas malinaw sa lahatânaririnig ko ang unti-unti niyang pagbabago.
Hanggang sa isang gabi, sinabi na niya:
"I love Digby nowâĶ and I donât wa
