Carla Elmundo's POV
Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob, sabay ang marahang pagbukas ng pinto. Walang ibang tao sa loob ng silid kundi siya. Si Von. Nakatayo na ngayon sa tabi ng bintana, naka-robed, habang pinagmamasdan ang garden ng Montrose mansion. The same view we used to talk about... noon. Noon pa.
“Von?” tawag ko, mahinang mahina, pero sapat para mapalingon siya.
Tumalikod siya—at nginitian ako. Pero ‘yung ngiti… hindi na ‘yung Von na minahal ko. Parang may pagitan. Parang... hindi na ako kilala. At siguro nga, hindi na talaga.
“Hey,” he said plainly. “Oh, it’s you.”
It’s you.
Parang tinusok ang puso ko sa tatlong salitang ‘yon. Wala man lang ‘Carla’, ‘baby’, o kahit pa ‘kumusta ka?’ Para lang akong bisita. Estranghero. Bago sa paningin niya.
“Umupo ka,” sabay turo niya sa
