Tahimik ang loob ng honeymoon suite.
Wala ang halakhakan ng bisita. Wala ang violin. Wala na ring palakpak. Ang mga bulaklak na puti, ang mga kandila sa gilid ng suite, at ang lambot ng kamaâlahat ay saksi sa isang gabing dapat ay puno ng pag-ibig.
Pero sa halip, puno ito ng tahimik na galit. Puno ng panggigipit. Puno ng pangungulila.
Tumayo ako sa harap ng full-length mirror, suot pa rin ang wedding gown na ilang oras nang masikip sa dibdib. Pakiramdam ko, hindi ako makahinga. Sa likod ko, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng banyo. Si Digby.
âBakit hindi mo pa tinatanggal âyan?â tanong niya, mahina pero may halong tensyon.
Hindi ako kumibo. Patuloy lang ako sa pagtitig sa repleksyon koâisang babaeng ikinasal ngayong araw, pero hindi masaya.
Lumapit siya sa akin mula sa likod. Kita k
