Hindi ako makagalaw. Parang kinadena ang mga paa ko sa sahig ng second floor habang patuloy ang sigawan sa ibaba. Nasa tabi ko si Digby—hawak pa rin ang bote ng whiskey na ngayon ay basang-basa mula sa pagbuhos niya ng natira nitong laman sa sahig.
Nanlilisik ang mata niya. Hindi na siya ‘yung intimidating CEO na nakasanayan ko. Hindi rin siya ‘yung lalaking, sa isang iglap lang, kayang pasuin ang buong katawan ko sa init ng kanyang halik.
Ngayon… mukha siyang batang lalaki na hindi alam kung anong gagawin.
At ako? Ako na lang ba ang may lakas ng loob para umusog?
“Von…” mahina kong usal, halos wala na sa sarili.
Hindi ako makatingin kay Digby.
Ayoko. Dahil kung gagawin ko, baka makita ko ulit ‘yung panandaliang pagmamalaki sa mga mata niya bago nangyari ang lahat. ‘Yung mapanuksong
