Chapter 22: The Horror That is Richard Arnaiz

1355 Words

-=Slater's Point of View=- "Ruke I think we need to talk more." ang sabi ko dito habang nakatitig sa nagkakatakang mukha nito. Hinintay ko siya hanggang mag lunch break siya bago ko siya inaya sa McDonalds, nag order muna kami at dahil ako ang may kailangan sa kanya ngayon ay nilibre ko siya ng lunch at aminin ko man o hindi nakakatuwa ang kaganahan niyang kumain malayong malayo ang itsura niya ngayon sa unang beses ko siyang nakita na mayabang at conceited. "Sorry." paghingi nito nang paumanhin ng bigla itong mapadighay. "Wala iyon." ang tanging nasabi ko dito dahil sa totoo lang ay nakakatuwa naman kasi para itong bata, para ko tuloy nakikita si Xander sa kanya. "Salamat sa libre sorry kung hindi ko na natanggihan medyo gipit kasi ako." nahihiyang pagpapaliwanang nito sa akin na ipi

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD