“Misis..”
“Please, Hunter, tama na. Masaya na ako sa buhay na meron ako ngayon. Huwag mo na ako guluhin pa. Nandiyan naman si Haffner, siya na lang ang pagtuunan natin ng pansin.” Sabi niya, lumapit sa kanya si Hunter at umupo sa sahig habang siya ay nakapamintana.
Gusto niyang maawa sa itsura nitong tila lugmok na lugmok. Nakita niya ang lungkot at sakit sa mga mata nito.
Gusto sana niya itong yakapin at sabihin na okay na, pinapatawad na niya ito. Pero hirap na hirap ang damdamin niya. Hindi naman kasi ganun kadali ang lahat.
“Noong umalis ka, kulang na lang mabaliw ako sa kahahanap sayo. Sobrang hirap, sobrang sakit. Hindi ko alam kung paano ako magsisimula ng buhay na wala ka. Naghintay ako ng ilang araw, linggo, baka sakaling bumalik ka pero inabot na ng buwan, taon pero walang Ce
