Pagkamulat ko ng aking mga mata, napansin ko na nasa ospital pa rin ako at maliwanag na sa labas.
Hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Hindi ko na rin maintindihan na kahit hindi ako inaatake ng phobia ko ay nagtutuloy-tuloy ang mga panaginip ko.
Naalala ko ang mga tao sa panaginip ko. Ang mga trahedya at pangyayari na naganap.
I felt a tightness in my chest and familiar feeling from it.
Bakit? Bakit kailangan kong makita ang lahat ng iyon kahit hindi naman totoo? Baka pagod lang siguro ito dahil sa mga tambak na papeles sa opisina.
Pinunasan ko ang mga luha ko nang marinig ko ang pagbukas ng pinto at makita si Herv.
Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil binigyan niya ako ng isang lalaking tulad ni Herv. Simula nang matagpuan niya ako sa kalsada ay siya na ang kumupkop sa akin hanggan
