Nagising ako sa umaga na walang Hervandi sa tabi ko.
Niyakap ko ang unan ko kasabay ang pagtulo ng aking mga luha.
Bumalik lahat ng alaala naming dalawa.
Ang mga panahon na sinusuyo ko pa siya para umamin.
‘Yong panahon na wala kaming iniisip kundi kaming dalawa lang.
Isinubsob ko ang mukha ko sa unan at humagulgol.
Maaga pa pero maga na agad ang mga mata ko.
Nakarinig ako ng katok sa pinto.
Possible kaya na bumalik si Herv? Imposible.
Nanghihina na tumayo ako sa higaan at lumabas ng kwarto papunta sa pintuan ng condo.
Binuksan ko ang pinto at bumungad sa akin si Papa na may dalang paper bag ng mga pagkain.
Tipid ang ngiting ibinigay ko sa kaniya saka siya pinapasok.
Pumunta kami sa sala at umupo.
“How’s your feeling, Anak?” sabi niya nang makaupo.
“I’m fine, Pa,” bakas ang
