SINGLE MOM

CHAPTER 16

Sa patuloy na laban para sa katarungan, ang gabi ay lumalim at dahan-dahang bumaba ang dilim sa maliit na eskinita kung saan nagtatago sina Luna, Alex, at Teresa. Ramdam na ramdam ni Luna ang bigat ng sandali habang hawak ang mga dokumentong magpapabagsak kay Veronica at sa mga kasabwat nito. Alam niyang hindi na sila pwedeng umatras; kailangan na nilang labanan ang kaaway nang harap-harapan.

“Luna, kailangan nating mag-isip nang mabilis,” sambit ni Alex habang sumisilip sa gilid ng dingding, pinagmamasdan ang mga tauhan ni Veronica na naghahanap sa kanila. “Mukhang marami silang kasama, at hindi tayo basta-basta makakatakas.”

Sumagot si Luna nang matapang, “Hindi ako natatakot, Alex. Hindi ko hahayaang sirain nila ang buhay ng anak ko. Kailangan nating magpatuloy. Handa akong harapin sila.”

Si Teresa, bagaman natatakot, ay tumango sa pagsang-ayon. “Handa na rin ako, Luna. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong tapang. Kung kailangan kong ilabas ang lahat ng nalalaman ko, gagawin ko ito para sa’yo at sa anak mo.”

---

Sa kanilang pagtitipon ng lakas ng loob, biglang nagkaroon ng isang ideya si Alex. “May kilala akong isang reporter na matagal nang naghahanap ng malaking balita tungkol sa korapsyon sa mga mayayamang pamilya. Kung maipaabot natin sa kanya ang mga dokumento, tiyak na magiging headline ito at mapipilitan si Veronica at ang mga tauhan niya na magtago. Maipipilit natin ang hustisya sa ganitong paraan.”

“Magandang ideya yan, Alex,” sambit ni Luna. “Pero paano natin siya makokontak nang hindi tayo natutunton?”

Nag-isip si Alex at sinabi, “Kailangan nating gamitin ang burner phone ko. Hindi ito ma-trace pabalik sa atin.” Agad niyang kinuha ang maliit na telepono sa kanyang bulsa at tinawagan ang kanyang kaibigang reporter.

“John, kailangan namin ng tulong mo. May malaking scoop kami para sa’yo. Korapsyon, pamemeke, at posibleng pagsasabwatan ng pamilyang Yalung. Kailangan nating magkita ng mabilis,” paliwanag ni Alex, matipid ngunit seryoso.

Pumayag si John na makipagkita sa kanila sa isang maliit na café sa kabilang dulo ng siyudad. Kailangan nilang makarating doon nang hindi nalalaman ni Veronica o ng mga tauhan nito. Alam nilang magiging delikado ang bawat hakbang na gagawin nila.

---

Habang naglalakad sa tahimik na mga eskinita, patuloy silang nag-ingat sa bawat kilos. Madilim ang gabi at nagmistulang isang maze ang mga daanan. Ang hangin ay malamig, ngunit ang mga pawis nina Luna ay patuloy na tumutulo dahil sa kaba. Alam nila na kailangan nilang kumilos nang mabilis ngunit maingat. Isang maling galaw lang, baka wala na silang pag-asang makatakas.

Habang nasa isang tagong daanan, narinig nilang muli ang boses ng lider ng mga tauhan ni Veronica, “Dapat wala silang lusot. Siguruhin niyong hindi sila makalabas ng area na ito!”

Agad na bumilis ang t***k ng puso ni Luna. Ang bawat tunog ng yapak ay parang suntok sa kanyang dibdib. Hindi niya maaaring pabayaan na matapos na lang ito nang ganito. May pagkakataon pa siyang makuha ang katarungan, at kailangan niyang samantalahin ito.

Napansin ni Alex ang isang lumang hagdanan na patungo sa bubong ng isa sa mga gusali. “Dito tayo,” aniya, tinuturo ang hagdanan. “Pwede tayong dumaan sa mga rooftop para hindi nila tayo masundan.”

---

Habang umaakyat sila sa hagdan, naramdaman ni Luna ang malamig na hangin na humahampas sa kanyang mukha. Ramdam niya ang bigat ng kanyang mga hakbang, ngunit ang lakas ng loob niya ay hindi matitinag. Nakarating sila sa itaas ng gusali, at mula doon ay nakita nila ang mga tauhan ni Veronica na nagkalat sa mga kalye, hawak ang mga flashlight.

“Kapag nalampasan natin ang tatlong gusaling ito, makakarating tayo sa lugar kung saan tayo magkikita ni John,” sabi ni Alex habang minamarkahan ang direksyon gamit ang isang maliit na flashlight.

Nagpatuloy silang naglakad sa ibabaw ng mga gusali, patalon-talon mula sa isang rooftop patungo sa susunod. Tumalon si Alex papunta sa susunod na gusali at tinulungan si Luna at Teresa. Lahat sila ay patuloy na nag-ingat na huwag makagawa ng ingay.

Sa isang sandali, natapilok si Teresa sa pagkatalon ngunit mabilis na sinaklolohan siya ni Luna. “Kaya natin ‘to, Teresa,” sabi ni Luna, nakikita ang takot sa mga mata ng babae. “Huwag kang bibitiw.”

Tumango si Teresa, huminga nang malalim, at muling nagpatuloy. Habang patuloy silang umaabante, unti-unti silang nakakalapit sa lugar ng pagkikita.

---

Ngunit sa ikatlong gusali, nakita nila ang isang grupo ng tauhan ni Veronica na nakaabang sa baba. Napatigil si Luna. “Nakita na kaya nila tayo?” tanong niya nang mahina.

“Wala pa. Pero kailangan nating mag-ingat. Kapag nakatagos tayo sa gusaling ito, makakarating tayo sa lugar kung saan walang masyadong tao,” paliwanag ni Alex. “Mabilis tayo, at tumakbo papunta sa café!”

Sabay-sabay silang huminga nang malalim at hinanda ang kanilang mga sarili. Nang makita nilang lumihis ng daan ang mga tauhan ni Veronica, agad silang bumaba sa hagdan at tumakbo papunta sa maliit na eskinita.

---

Habang tumatakbo, naririnig nila ang mga sigaw at yabag ng mga tauhan ni Veronica na sumusunod na. “Dali! Papalapit na sila!” sigaw ni Alex, hinila sina Luna at Teresa. Malapit na ang café. Kita na nila ang ilaw mula sa loob nito, at alam nilang konti na lang ang kailangang itakbo.

Nang sa wakas ay nakarating sila sa pinto ng café, binuksan ito ni John, ang reporter. “Dito, mabilis!” sabi niya, itinulak sila papasok sa loob.

Sa loob ng café, humihingal sila at pawisan. Agad nilang isinara ang pinto at siniguradong walang ibang nakasunod sa kanila. “Wala na, ligtas na tayo,” sabi ni John habang hinahanap ang mga blinds upang maitago ang kanilang presensya.

“John, eto ang mga dokumento,” ani Luna, iniabot ang envelope. “Lahat ng ebidensya laban kay Veronica at sa iba pang sangkot sa kumpanya ay nandiyan. Kailangan mong ilabas ‘to sa lalong madaling panahon.”

Seryosong tinanggap ni John ang envelope at tinignan ang laman nito. “Magtitiwala kayo sa akin. Gagawin ko ang lahat para mailabas ito sa media. Siguraduhin ninyong ligtas kayo habang ginagawa ko ito.”

---

Habang nag-uusap sila, narinig nila ang sirena ng mga pulis mula sa labas. Napangiti si Alex. “Tila hindi na tayo ang magtatago ngayon. Oras na para si Veronica at ang mga tauhan niya ang mangamba.”

Si Luna, bagaman pagod at puyat, ay nakaramdam ng bagong pag-asa. Alam niyang malayo pa ang laban, ngunit isang malaking hakbang na ito patungo sa katarungan na matagal na niyang inaasam. Nakatingin siya sa mga mata ni Alex, puno ng pasasalamat.

“Salamat, Alex. Salamat sa hindi mo ako iniwan,” bulong ni Luna, tinignan si Alex na tila may bagong pag-ibig na sumisibol sa kanyang puso.

“Luna, hindi ko kayang talikuran ka. Nagsisimula pa lang tayo,” sagot ni Alex, puno ng determinasyon.

Sa labas ng café, habang nag-aabang ng susunod na mangyayari, alam ni Luna na sa bawat araw, palapit na sila nang palapit sa hustisyang ipinaglalaban. At sa kabila ng lahat ng panganib, hindi siya kailanman titigil.

Ang tunay na digmaan ay nagsisimula pa lang.