Sydney Ortiz
“Sydney…” Hindi ko kaagad namalayan ang paglapit sa akin ni Juliet. Pigil-pigil ko ang mga sariling luha saka ako marahan na humarap sa kanya. Nakita ko sa mukha niya ang labis na pag-aalala para sa akin. “O-Okay ka lang ba?” tanong niya pa na siyang parang mas naging masakit para sa akin na pakinggan.
Okay lang ba ako? Syempre, kailangan kong maging okay lang sa kabila ng lahat.
Pilit akong ngumiti sa kanya saka nagsalia, “Oo naman. Okay lang ako.”
“Sydney…” nahimigan ko mula kay Juliet ang labis na pag-aalala pa rin para sa akin.
“Ayaw kong mag-off ngayon, sayang kasi ang araw ‘di ba? Bukas naman ay off ko talaga,” wika ko rito na para bang wala lang sa akin ang lahat. Pilit kong pinapakita sa kanya na ayos lang ako at wala siyang dapat na ipag-alala.
Pero sa nakikita
