Ethan Vego
Agad akong nagising nang may humila ng kumot kong nakatakip hanggang sa may mukha ko. Dahil doon ay napasimangot ako dahil sa biglaang pagtama ng sinag ng araw sa mukha ko na nagmumula sa bintana ng kwarto kos.
“Damn it, Ethan. Saan ka ba nagpunta kagabi at hindi kita makita-kita?” Nahimigan ko ang pagkainis sa tinig na iyon ng pinsan kong si George. “Alam mo bang kung saan-saan na kita hinanap kagabi? Hindi ko rin matawagan ang cellphone mo. Sinadya mo bang patayin iyon para hindi ka namin makita?” dagdag na sunod-sunod na tanong niya sa akin.
Sa halip na sagutin siya ay pikit-mata akong tumalikod sa kanya at bumalin pakabila mula sa aking pagkakahiga.
“Ethan,” tawag niyang muli sa akin at naramdaman ko ang pagyugyog ng kama ko dahil sa pag-upo niya doon. “Ethan…” muling ta
