Dangerous Temptation

Chapter2

Nandito ako ngayon sa may counter. Ako na muna ang cashier ngayon since kulang kami sa staff ngayon. Day off yung isa tapos yung isa naman nagkasakit. Monday pa naman ngayon kaya medyo busy since maraming students ang pumupunta dito. May mini library kasi ang café tapos may free wifi na rin kaya pwede talagang makapagstudy ang mga students dito.

Tinignan ko yung oras, 12:45 ng hapon nap ala di pa ako nakapaglunch. Pinauna kong kumain ang mga staffs ko kanina since busog pa naman ako. Ngayon lang ako nakaramdam ng gutom.

“Jelly kayo na muna dito. Kakain na muna ako ng lunch. Kung may maghanap sakin pakiinform nalang ako. Sa office lang ko kakain.” Bilin ko sa isang staff nya na nasa may counter rin.

“Noted ma’am. Kami na po muna dito. Magpahinga po muna kayo.” Sagot naman ni Jelly.

Pumasok na ako sa aking opisina para kumain. Nagbaon lang kasi ako since napagtripan kong magluto ng ulam kaninang umaga. Napaaga kasi ako ng gising kaya may time pa ako na magluto.

Kumin na ako lunch. Plano ko rin kasi na basahin ang mga files na nakatambak sa table ko. Plano ko ring ireview ang papers para sa itatayo kong bagong branch sa Tagaytay since marami kasing nagrerequest na magtayo kami ng branch sa tagaytay. Unti-unti nang lumalaki ang negosyo ko at mukhang need ko na maghire ng maraming tao.

Nagbabasa na ako ngayon ng mga files na need kong ireview at pirmahan nang kumatok ang isa kong staff.

“Ma’am may naghahanap po sa inyo. Kaibigan pod aw ng kuya nyo.” Saad nito pagkatapos kumatok.

Nagtaka naman ako. Iilan lang naman sa mga kaibigan nila kuya nag nakakakilala sakin. Baka isa sa mga yun.

“Sige papasukin mo.” Pagkasabi ko ay bumukas naman ang pinto. Iginiya ni Alice ang bisita papasok sa opisina ko. Bumungad sakin ang lalaking naka cap at shades pero di p rin matatago nun ang kakisigan ang kagwapuhan ng lalaki.

Well gwapo sya at inaamin ko yun pero di ko sya trip. Sya lang naman yung rude na lalaking pinagsarhanako ng pinto.

“Who are you?” Deritsahang tanong ko sa kanya. No need na sabihan syang maupo since feel na feel at home naman sya sa opisina ko. Umalis na rin si Alice para tulongan ang mga kasama nya.

“You didn’t recognize me?” Tanong nito pabalik which is very annoying. Ako yung naunang magtanong. Magtatanong ba ako kung kilala ko sya. Gago pala to.

Napairap nalang ako. “I recognize your face but I don’t who you are. Your name specifically.” Sagot ko. Napatawa naman sya. Wala namang nakakatawa sa sinabi ko.

“Atlas Timothy Rodriguez, member ng band ng kambal mon a kapatid. Guitarist, 25 years old. Now you know me. Now, would you mind to also introduce yourself. All I know that your Marie, not sure if that’s your real name.” Mahabang litanya nito.

Bakit to napadpad dito kung di naman pala ako kilala? Bahal na nga lang, di naman siguro gulo ang hanap nito.

“Amarrie Villarva, Andrei and Andrew Villarva’s younger sister.” Pagpapakilala ko. Di naman siguro necessary na sabihin ko ang age ko. That would be too personal.

“What do you want nga pala Mr. Rodriguez? Di ka naman siguro pumunta ditto para magpakilala lang?” Tanong ko sa kanya na ikinangisi nya naman. Mas lalo syang nagging attractrive dahil sa ngiti nya. Buong akala ko suplado to.

“I’m here to apologize due to my behavior last time. Di dapat kita pinagsarhan ng pinto. I thought that your one of their woman or a crazy fan or something grabe ka kasi kung makapagdoor bell.” Paghingi nya ng tawad.

Okay na sana e, nanghingi na ng tawad pero may isiningit pa. Sa mukha kong to? Babae ng mga kuya ko? Crazy fan? Grabe naman tong mamang to. Though sa outfit ko that day at sa ayos ko di ko sya masisisi kung bakit nya yun naisip.

“Okay nay yun. Tapos nay yun. Pero ang mali lang is di mo ako pinagsalita. Grabe ka naman sakin kuya.”

“Kuya? Do I look like that old to you? You can call me Atlas or Alas” Takang tanong nya. Grabe ang seryoso naman nito.

“Alas it is. By the way your forgiven na. Di naman big deal sakin yun.” Sagot ko sa kanya.

After nun ay umalis na sya. May gig pa daw sila. Mukhang ginawa nya pang big deal yun. Ako nga nakalimutan ko na ang nangyari since last week pa yun at nagging busy ako last week dahil sa paghahanda sa opening ng dalawang branch ng café next month.

Lumipas ang ilang araw napapansin ko na laging pumupunta dito ang banda nila kuya. Balak ko nga rin silang i-invite para magperform sa opening ng branch ko.

Gaya ngayon, hapon na at buong akala ko ay di sila pupunta since mostly pumupunta sila dito mga 7 ng umaga o di kaya ay 9 ng umaga. Ngayon lang sila napunta dito ng hapon. Wala na masyadong tao ngayon kaya sila na ang nag iingay.

“Marie, come here. Let me introduce you to them. Don’t worry mababait naman sila. They won’t tell your secret.” Tawag sa akin ni kuya Andrew. No choice kundi ang lumapit sa pwesto nila. Titigan ka ba naman ng tatlo nitong kasama. Umupo nalang ako sa tabi ng dalawa kong kuya. Napapagitnaan pa nila ako.

“ Boys meet my younger sister, Amarrie. Amarrie meet my bandmates, Johan, Sebastian and lastly Atlas which is I assumed na kilala mo na.” Pagpapakilala ni kuya kaya naman ay nginitian ko nalang sila.

“By the way she’s off limits so don’t even try my younger sister. Kaming dalawa ni Andrew ang makakalaban nyo.” Dagdag pa ni Kuya Andrew kaya naman ay napailing nalang ako. Protective talaga sakin ang dalawa kong kuya kahit di naman masyadong halata dahil sa pagiging playful nilang pareho.

I excuse myself since may gagawin pa ako. Hindi ko naman alam na sumunod pala Alas sakin.

Nandito ako sa likod ng café. May malaking puno kasi dito at may duyan na rin. Madalas ako ditong tumatambay since tahimik at wala masyadong dumadaan. Pumupunta ako ditto kapag gusto kong mag-isip.

“Bakit ka nag-iisa dito?” Nagulat ako nang biglang magsalita si Alas sa likod ko. Tumabi naman sya sakin since may isa pang swing sa tabi ko.

“Gusto ko lang magpahinga at mag-isip ng mga bagay.” Sagot ko naman sa kanya. Narinig ko syang mahinang natawa.

“Di yan matatawag na pahinga kung napapagod din ang utak mo. Anyway I’m just saying don’t mind that.” Depensa nya.

“ Bakit ka nga pala sumunod? We’re not that close.” Saad ko. Straightforward talaga akong tao. Isa rin ito sa rason kung bakit ayaw kong maging celebrity. Ayaw kong makipagplastikan.

“I want to be friends with you. You seems to be a nice person. Hindi plastic and you’re not after our fame. Di rin tumatalab charms naming sayo which is good.” He says his intention.

He seems a nice person naman. Di naman masamang makipagkaibigan sa kanya kaya sumang-ayon ako. Nagkwentuhan lang kami doon at nagtawanan.

Di ko alam na dahil sa encounter na yun ay magbabago ang takbo ng buhay ko.