BEG FOR PLEASURE BOOK-2 REGAINING IAN'S HEART (SPG)

Chapter 1 Papalubog na ang araw at nakikita ko ang magagandang kulay ng kalangitan mula sa bintana ng eroplanong sinasakyan ko. “Magandang hapon po, sa inyong lahat. Tayo ay nasa ating final approach patungo sa Ninoy Aquino International airport sa Maynila. Inaasahan po nating lalapag tayo sa loob ng dalawampung minuto. Mangyaring sigurohin po na naka-fastened ang inyong mga seatbelt at ituwid ang inyong mga upoan. Maraming Salamat po. “Tinig iyon ng piloto ng eroplanong sinasakyan ko upang ipaalam sa amin na malapit na kaming makarating sa aming distenasyon. Kasabay noon ay ang mga flight attendants na nag simula nang mag lakad sa aisle upang masigurong nakasunod ang lahat sa patakaran. “Sir, ma’am, kindly fasten your seatbelts and put your tray tables up. Thank you.” Magalang at nakangiting wika ng flight attendant sa amin. Tumingin ako sa bintana at nakita ko ang magandang tanawin ng Manila sa ibaba- ang makulay na mga ilaw ng syudad at mga pamilyar na gusali. Nakaramdam ako ng excitement at konting kaba sa aking dibdib. Hinigpitan ko ang aking seatbelt at inilagay sa ibabaw ng heta ko ang shoulder bag na dala ko. “Finally. Matapos ang dalawang taon ay makakabalik na din ako sa aking bansang sinilangan, na masaya at fully healed at handa nang muling harapin si Ian at para ibigay ang aking lubos na pag-ibig sa kanya. Sana lang, nandyan ka pa at naghihintay sa pag babalik ko. Anyway, wala naman akong pakialam kung sakaling may bagong umaaligid aligid na sayo dahil handa naman akong bawiin ka sa kung sino mang babaeng nagtatangakang palitan ako sa puso mo. Kung daig ng malandi ang maganda, abay! Sure win na ako! Dahil sa bukod sa maganda, sexy ako, ay higit sa lahat ay malandi din ako. At handa akong makipag laban ng laplapan, higupan at yogyogan makuha ko lang muli ang lalaking mahal ko!” Nakangting wika ko sa sarili saka muli akong tumingin sa labas ng bintana ng eroplanong sinasakyan ko. Nagsisimula nang bumaba ang eroplano at nararamdaman ko na ang unti-unting pag baba ng altitude nito. Ilang sandali ng katahimikan ang bumalot sa loob ng eroplano, hanggang sa narinig ko na ang unti-unting pag lapag ng mga gulong ng eroplano sa runway. Isang malumanay na pagkabigla ang naramdaman ko, hudyat na kami ay ligtas na naka lapag. ‘’Maligayang pag dating po sa Maynila. Mangyaring manatiling naka upo at naka-seatbelt hanggang sa tuloyan pong huminto ang eroplano. Maraming Salamat po, at mabuhay!’’ Narinig kong muling wika ng piloto. Narinig ko ang masasayang bulongan ng mga pasaherong excited nang maka uwi sa kani kanilang bahay. Napangiti naman ako at sandaling nag relax sa aking upoan, handa na akong harapin ang lahat ng pagsubok na pagdadaanan ko para muling makuha ang puso ni Ian. Nakatayo ako sa veranda ng condo ko, at may hawak na wine habang marahan kong tinitingnan ang mga ilaw ng syudad. Suot ko ang paborito kong damit na binili ko noong una akong mag shopping sa mall sa US. Simple, at elegante. Hindi ko muna ipinaalam sa mga kaibigan ko na umowi na ako at nandito na ako sa Pilipinas dahil gusto ko silang surpresahin bukas. ‘’Ang dami nang nanyari sa buhay ko. Ang daming luha, ang daming sakit. Pero ngayon, ibang Charmaine na ako. Mas matapang, mas matalino, at mas handandang mag mahal.” Naalala ko ang nakaraang mga taon__ ang mga heartbreak, ang mga gabing umiiyak ako at ang mga araw na tila ba wala ng pag-asa. Pero naalala ko din kung paano ako bumangon, kung papaano ako muling bumangon, kung papaano ko unti-unting binuo muli ang ang sarili ko. “Dati, akala ko, hindi na ako makakabangon. Pero mali ako. Mas malakas ako kaysa sa iniisip ko. At ngayon ay handa na akong ibigay kay Ian ang pagmamahal ko ng buong buo at walang takot at pag aalinlangan. Dahil alam kong deserve ko ang maramdaman ang mahalin at alam kong kaya ko nang mag bigay ng pagmamahal ng tunay at buong buo na walang takot at pag aalinlangan. Bumalik ako sa loob ng apartment ko at pinag masdan ko ang sarili ko sa salamin. kitang- kita ko ang pagbabago sa aking mga mata__May tapang, determinasyon, at punong puno ng pag asa at pagmamahal na handa ko nang ibigay kay Ian. Naupo ako sa gilid ng kama hawak-hawak ang lumang litrato ni Ian, saka nangilid ang mga luha ko sa mga mata habang pinagmamasdan ko ang letrato naming dalawa. Naka akbay sya sa akin habang kapwak kami naka ngiti. Kuha iyon noong nabubuhay pa si Myla noong sinorpresa niya ako para mag sorry sa akin. masayang masaya ako noon at kilig na kilig habang pinag mamasdan ko si Ian na nauutal at hindi alam ang sasabihin at kung paano sisimulan ang pag hingi ng tawad sa ginawa niyang paglilihim ng kanyang tunay na trabaho. “Para kang binatilyo noon na subrang kinakabahan na magtatapat ng pag-ibig sa babaeng minamahal, pero alam mo, ang cute cute mo noon at mas lalo kang naging gwapo sa paningin ko!’’ Natatawang wika ko sa larawan ni Ian na tila ba kaharap ko lang siya at kinakausap. “Basta na lang kitang iniwan pagkatapos ng mainit nating love making. Iniwan kita na wala man lang pasabi o paliwanag kong bakit kailangan kong umalis at magpaka layo layo muna. Alam kong marami akong rason para gawin iyon, at alam ko sa sarili ko na kailangan kong gawin iyon para maghilom ako, napakadami kong dahilan pero alam kong hindi sapat iyon para I justify ang pag iiwan ko sayo sa ere na walang paliwanag o idea sa kung ano man ang dahilan ko.’’ Hinaplos ko ang mukha ni Ian sa larawan, at umaasa akong muli kong mararamdaman ang init ng aming pagmamahalan. At bumalik ang mga alaala ng masasaya naming moments na magkasama, ang mga tawanan, mga yakap at halik na tila ba wala nang katapusan, at ang mainit naming pag niniig na hanggang ngayon ay palagi ko pading inaalala at hinihiling na muli iyong maulit at matikman ang kanyang matatamis niyang mga halik at marahang mga haplos sa katawan ko na nakapag bibigay ng kakaibang sarap at init sa akin. ‘’Patawarin mo ako Ian, pero pinapangako ko na gagawin ko ang lahat para makuha muli ang pagmamahal mo.” Saka ako tumayo at inilagay ko ang larawan ni Ian sa dibdib ko, at para bang nararamdaman kong muli ang presinsya n’ya na marahang humahaplos sa katawan ko. ‘’Alam kong hindi ito magiging madali, pero ipaglalaban kita, ipaglalaban ko tayo. At kung kinakailangan kong isuko ang bataan ay gagawin ko para makuha ko lang ulit ang pagmamahal mo, at para makuha kita ulit!’’ Wika ko na kinakausap ang larawan ni Ian. Maya maya ay napasimangot ako ng marealized kong matagal ko na nga palang isinoko ang pepe ko sa kanya. Napapakamot ako sa ulong muling umopo sa kama habang pinagmamasdan padin ang larawan ni Ian. “Idi gagalingan ko na lang! gagawin ko ang lahat ng posisyong nalalam ko. Patagilid, patihaya, paluhod, pa dapa, o kahit anong posisyon pa yan ay gagawin ko para makuha lang kitang muli!’’ Wika ko na parang tangang ginagawa ang mga posisyong nasa isip ko. “Nandito na ulit ako Ian, at gagawin ko ang lahat para patunayan sayong mahal na mahal kita at ako parin ang babaeng para sayo.’’ Nakangiting wika ko, saka ko hinalikan ang larawan ni Ian. At naka ramdam ako ng bagong pag-asa, alam kong hindi ito magiging madali, at alam kung mahaba pa ang tatahakin ko, pero handa akong harapin ang mga pagsubok para makamtan muli ang pag-ibig ni Ian. Kinabukasan ay nag pasya akong dalawin muna ang puntod ni Ate Shaira at ni Myla bago ako pumonta ng ospital para surpresahin ang mga kaibigan ko. Sa lilim ng mga punong kahoy sa sementeryo, lumapit ako sa puntod ni Ate Shaira at Myla at dahan dahan akong umopo sa bermodang ani mo carpet na naka sapin sa buong kalupaan ng malawak na private cemetery kung saan naka himlay ang mga kaibgan kong itinuring kong parang tunay kong mga kapatid, huminga ako ng malalim saka nag sindi ng kandela at inilapag ang dala kong mga bulaklak sa puntod nila. “Alam nyo, sobrang miss na miss ko na kayo! Hindi ko makalimutan ang mga panahon na magkasama tayo, mga bonding natin, ang mga tawanan, at iyakan. Sobrang dami kong napagdaan at napag tagumpayang mga pagsubok na kasama kayo, at dinadamayan nyo ako sa lahat ng paghihirap at kabiguan ko. At nang nawala kayo, subra subra akong nasaktan at nadurog. Hindi ko alam kung paano ako magsisimula, hindi ko alam kung paano ko lalagpasan ang lahat ng pagsubok na wala kayon. Ang sakit, ang hirap, at ang sama sa loob… halos sumoko na ako dahil hindi ko na kaya, pero lagi kong inaalala ang pag mamahal na ibinigay nyo sa akin at ang mga sakrepisyong ginawa nyo para sa akin, at syempre ang pagmamahal ni Ian, ang pananabik ko sa kanyang maiinit na halik at masasarap na haplos na hanggang ngayon ay nararamdaman ko padin at nanonoot sa bawat himaymay ng buong pagkatao ko ang syang laging pinanghahawakan ko para magpatuloy sa buhay. Ang landi ko no! heheehe!’’ wika ko na pilt na ngumiti. Pero ngayon, gusto kong ipaalam sa inyo na, l’m free! And I’m fully recovered! Naghilom na ang lahat ng sugat sa puso ko at maraming maraming Salamat sa inyo!’’ Tumingin ako sa langit, haban pinapahid ang mga luhang unti-unting dumaloy sa magkabilang pingi ko. Alam kong gusto nyo akong makitang masaya at naka move on. At oo, ngayon, I can finally say na handa na akong bumangon. Handa na akong harapin ang bukas na may tapang at saya. And I am more than willing to do everything to regain Ian’s heart. Handa akong agawin si Ian sa kung sino mang babaeng umaaligid sa kanya kung meron man, ay handa akong makipag sabayan ng landian, yogyogan, laplapan kahit saan para makuha kong muli ang pag-ibig ni Ian at hinding hindi ako magpapatalo, pagkatapos ng lahat ng pinag daanan ko? never!” Buong determinasyon na wika ko sa puntod ng mga kaibigan ko. Saka ako matamis na ngumiti, ramdam ko ang init ng araw na tila yumayakap sa akin. Maraming Salamat sa lahat ng alaala, kayo ang naging lakas ko para magpatuloy sa buhay. At pangako, hindi ko kayo bibiguin, gagawin ko ang lahat para maging masaya ulit. I love you so much both, and I always carry you in my heart.’’Tumayo ako at pinunasan ang natitirang luha sa aking mga mata saka ako nakangting nag lakad papalayo dala ang bagong pag asa at determinasyong muling bawiin ang pagmamahal ni Ian sa kahit anong kalandian na alam ko.