Captivated by Mr. Sebastian (SPG)

"Pagsisinungaling"

CHAPTER 3

CHIARA POV

Nang makalabas ako ng condo ni Mr. Sebastian, hindi ko mapigilang ngumiti nang maluwag. Sa wakas, tapos na rin ang gabing iyon. Kumuha ako ng taxi pauwi at iniisip ang halagang nakuha ko mula sa kanya. Hindi ito sapat para pantayan ang mga kahihiyan na dinanas ko, ngunit kailangan ko rin ito para sa sarili kong kapakanan. Habang papalapit ang bahay, naramdaman ko ang bigat ng responsibilidad sa aking balikat. Subalit sa loob ko rin, may bahagyang halong pag-asa at determinasyon. Mamumuhay ako nang marangal, kahit na sa hirap, at wala nang babayaran ang aking dangal.

"Hindi ko inaasahan na magiging ganito ang direksyon ng aking buhay," sabi ko sa sarili ko, ang bawat salita ay parang tinataga ang aking konsyensya. "Nandidiri ako sa sarili ko. Paano ako napadpad sa ganitong sitwasyon? Hindi ito ang pangarap ko. Pero kailangan kong harapin ang katotohanan at baguhin ang aking mga desisyon. Hindi ko dapat ipagpatuloy ang ganitong buhay. Kailangan kong maghanap ng paraan para makaahon. Magbago na ako, simula ngayon." Sa gitna ng kalungkutan at panghihinayang, nananalig ako na kaya kong baguhin ang aking kapalaran.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Giorgia. Sa pagpasok ko pa lang sa pintuan ng aming bahay, nararamdaman ko na ang kaba sa aking dibdib. Hindi ko matanggap ang katotohanan na kailangan kong magsinungaling sa kanya. Si Giorgia, ang aking kapatid na mas matanda sa akin ng dalawang taon, ay laging nandiyan para sa akin. Hindi ko kayang makita ang kanyang pagkabahala o pagkabigo sa akin.

Ngunit narito ako ngayon, nagtatago ng lihim at naglalakad papunta sa kanya habang puno ng kasinungalingan ang aking mga salita. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa kanya ang aking kasinungalingan. Hindi ko alam kung magiging madali ba o mahirap ang pagpapaliwanag ko.

"Chiara, nasaan ka galing?" tanong ni Giorgia nang makita niya ako.

Napalunok ako at nag-angat ng tingin sa kanya. Ang kanyang mga mata ay puno ng pangangamba at pag-aalala. Hindi ko kaya ang ideya na makita siyang nasasaktan dahil sa akin.

"Ako ay... ako ay galing lamang sa labas," ang aking sagot, ang boses ay may kaba.

Tumalikod si Giorgia mula sa kanyang ginagawa at tumingin sa akin nang masusi. Alam kong alam niya ang tunay na dahilan kung bakit ako nandito ngayon. Kailangan kong gumawa ng paraan para mailihis ang kanyang pansin.

"Labas lang? Anong oras na, Chiara. Hindi ka ganyan dati," dagdag pa niya, ang kanyang mga mata ay sumusuri sa akin.

"Totoo iyon," ang sabi ko, habang pilit na ngumingiti. "Naisipan ko lamang magpahinga saglit sa labas. Walang dapat ikabahala."

Ngunit hindi niya ako pinaniwalaan. Alam ko sa kanyang mga mata na hinihintay niya ang aking kasagutan. Bigla ko na lang naisip na kailangan kong gumawa ng isang hakbang na maglalayo sa kanya. Hindi ko kayang sabihin sa kanya ang totoo. Hindi ko kayang makita ang kanyang pagsalungat at pagkabahala sa akin.

Nang walang ibang pagpipilian, kinuha ko ang perang nasa bulsa ko. Pinipigilan ko ang aking mga luha habang inaabot ko ito sa kanya.

"Nagtinda ako ng ilang gamit," aking pinagsisinungalingan. "Ito ang nakuha kong kita. Sana hindi ka magalit sa akin, Ate."

Tumingin si Giorgia sa pera na aking ibinibigay at napansin ko ang kanyang mabilis na pagbibilang. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin, ang kanyang mga mata ay nagtatago ng maraming damdamin.

"Mahigit bente mil na piso ito, Chiara," ang kanyang sinabi, ang kanyang tinig ay puno ng pagtataka. "Nasaan mo nakuha ito?"

Naramdaman ko ang pagkabigla ko. Hindi ko inaasahan na hahantong sa ganitong sitwasyon. Nag-aalala ako na baka malaman niya ang katotohanan, na baka maramdaman niyang nadaya siya sa akin.

"I-ibinaligya ko lang ang mga luma kong gamit," ang sagot ko, ang aking tinig ay nag-aalinlangan. "Kailangan ko lang kumita ng kaunti."

Ngunit alam kong hindi niya ako paniniwalaan. Alam kong higit pa siyang magtatanong at magdududa hanggang sa mabuko ko ang totoo. Hindi ko kayang magtanggol sa aking kasinungalingan, ngunit hindi ko rin kayang sabihin ang totoo.

"Ayos lang, Chiara," ang sabi ni Giorgia, ang kanyang tinig ay puno ng pag-aalala. "Puwede ka nang pumasok sa kwarto mo. Pero pag-usapan natin ito mamaya. Ayaw ko nang magtago-tago ka sa akin."

Nangunot ang aking noo, puno ng pang-unawa at pasasalamat. Hindi ko alam kung paano ko nagawa ang lahat ng ito. Hindi ko alam kung paano ko lalabanan ang sakit na nararamdaman ko sa pagsisinungaling sa aking kapatid. Subalit alam ko na kailangan kong magtago sa likod ng mga kasinungalingan ko.

Lumingon ako sa aking kapatid at ngumiti ng mahina. "Salamat, Ate," ang aking pasasalamat sa kanya.

Nang wala na siya, pumasok ako sa aking kwarto at pinahiran ang aking mga luha. Hindi ko alam kung paano ko gagawin ito. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang katotohanan. Subalit alam ko na hindi ko magagawa ito mag-isa. Kailangan ko ng tulong ng aking kapatid, kahit na hindi ko kayang sabihin sa kanya ang lahat ng totoo.

Habang higa ako sa aking kama, ang dilim na dumaramay sa akin, naiisip ko kung paano ko babaguhin ang aking mga pagkakamali. Naiisip ko ang lahat ng bagay na pwede kong gawin upang makabawi sa aking mga kasinungalingan. Ngunit sa huli, alam ko na kailangan kong harapin ang katotohanan at tanggapin ang aking mga pagkakamali.

Sa gitna ng kadiliman, nagdesisyon ako na magbago. Magbago para sa akin, para sa aking pamilya, at para sa aking kinabukasan. Kahit na mahirap at masakit, alam ko na ito ang tamang hakbang na dapat kong gawin. Dahil sa huli, hindi ko kayang magsinungaling sa aking sarili.

Sa aking paggising ng 6 AM, nadama ko agad ang panghihinayang sa aking puso. Ang sakit ng aking p********e ay parang nagpaparamdam pa rin, patuloy na gumuguhit sa aking kalooban. Ngunit sa kabila ng sakit na nararamdaman ko, hindi ko puwedeng hayaan na ako'y manatiling nakahiga na lamang. Kailangan kong tumayo at patuloy na harapin ang hamon ng buhay.

Tinangka kong magpakalma habang lumalakad papunta sa banyo, ngunit hindi nawala ang sakit na nararamdaman ko. Ang bawat hakbang ay parang nagpapaalala sa akin ng mga kasalanan ko. Napakahirap pigilin ang aking mga luha, ngunit kailangan kong maging matatag. Kailangan kong patuloy na lumaban.

Pagkatapos kong maligo at magbihis, pumunta ako sa kusina upang magluto ng agahan. Sa kabila ng sakit na aking nararamdaman, kailangan kong patuloy na magpakatatag. Kailangan kong ipakita na kaya kong lampasan ang anumang pagsubok na darating sa aking buhay.

Ngunit habang ako'y abala sa pagluluto, biglang sumulpot si Ate Giorgia. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka at pag-aalala.

"Chiara, saan mo nakuha ang ganoong kalaking halaga ng pera?" tanong niya sa akin, ang kanyang tinig ay puno ng pag-aalala.

Napalunok ako at nagpumilit na pigilin ang aking mga damdamin. Hindi ko kaya na makita siya na nasasaktan dahil sa akin.

"Ah, iyon po, Ate," sagot ko, ang aking tinig ay naglalaman ng kaba. "Bayad po iyon para sa ilang mga bagay na kinailangan kong bilhin."

Ngunit alam kong hindi siya maniniwala sa aking salita. Alam kong kailangan kong gumawa ng paraan upang mapatahimik siya.

"Talaga ba?" ang sabi niya, ang kanyang mga mata ay nagsasalita ng higit pa sa kanyang mga salita.

"Talaga po, Ate," ang mariing sabi ko, nagpupumilit na ngumiti.

Nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata, ngunit hindi ko puwedeng hayaang ma-dismaya siya. Kailangan kong patuloy na ipagtanggol ang aking sarili, kahit pa sa pamamagitan ng kasinungalingan.

"Sige na, Chiara," ang sabi niya, ang kanyang tinig ay puno ng pang-unawa. "Pero sana, maging maingat ka sa mga bagay na ginagawa mo. Huwag mong hayaang ang pera ang maging hadlang sa iyong integridad."

Nang marinig ko ang kanyang mga salita, hindi ko maiwasang mapaluha. Alam kong hindi nararapat ang aking mga gawaing ito, ngunit hindi ko alam kung paano haharapin ang aking mga pagkakamali. Hindi ko alam kung paano ko gagawing tama ang lahat.

"Salamat, Ate," ang sabi ko, ang aking boses ay puno ng panghihinayang. "Hindi ko alam kung paano ko gagawin ito nang mag-isa. Ngunit salamat sa iyong pag-unawa."

Matapos ang aming pag-uusap, nagpatuloy ako sa aking mga gawain. Nagpakatatag ako at pinilit na magpatawa sa harap ni Ate Giorgia. Ngunit sa loob ng aking puso, ang panghihinayang at pangungulila ang patuloy na bumabagabag sa akin.

Habang kinakain namin ang aming agahan, hindi ko maiwasang mapatingin sa aking kapatid. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala at pagmamahal, at hindi ko alam kung paano ko gagawin ito nang walang kanyang suporta.

Ngunit kahit gaano man kasakit ang aking nararamdaman, alam ko na kailangan kong patuloy na lumaban. Kailangan kong patuloy na harapin ang aking mga pagkakamali at magbago para sa aking sarili at para sa aking pamilya.

Pagkatapos naming kumain, inilapit ko sa aking kapatid ang perang aking ibinigay.

"Ate," ang aking boses ay puno ng kahinahunan. "Ito ang bayad ko para sa ilang gastusin. Sana maintindihan mo."

Nang makita niya ang pera, hindi ko maiwasang mapansin ang pagkabigla sa kanyang mukha.

"Chiara, hindi ko kailangan ang pera mo," ang sabi niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala. "Ang importante ay ang iyong kaligayahan at integridad. Hindi mo kailangang magtaksil sa iyong sarili para lamang magtagumpay sa buhay."

Nang marinig ko ang kanyang mga salita, hindi ko maiwasang mapaluha. Alam ko na ang aking kapatid ay nandito para sa akin, handang suportahan ako sa anumang pagsubok na darating sa aking buhay.

"Salamat, Ate," ang aking pasasalamat sa kanya, ang aking boses ay puno ng emosyon. "Salamat sa iyong pag-unawa at pagmamahal."

Matapos ang aming pag-uusap, pumunta ako sa aking kwarto at doon nagmuni-muni. Sa kabila ng lahat ng aking mga pagkakamali, alam ko na may pag-asa pa. Alam ko na kahit gaano man kasakit ang aking nararamdaman, may liwanag pa rin sa dulo ng daan.

At sa kabila ng lahat, patuloy akong magpapatuloy. Patuloy akong maglalakbay, patungo sa landas ng pagbabago at pagpapabuti. Dahil alam ko na sa dulo ng lahat, ang tunay.

Habang ako'y nagmumuni-muni sa aking kwarto, hindi ko mapigilan ang pag-agos ng mga luha mula sa aking mga mata. Ang sakit at panghihinayang na aking nararamdaman ay hindi kayang pigilan ng anumang pilit na ngiti o tapang. Naramdaman kong lumalabo ang aking paningin habang tinutunton ko ang mga alaala ng aking mga pagkakamali.

"Paano ko nagawang gawin ito sa aking sarili?" ang tanong ko sa aking sarili, ang aking tinig ay pumapalya sa pagpigil ng luha. "Paano ko pinayagan ang aking sarili na mawala sa landas ng katotohanan at integridad?"

Sa gitna ng aking mga katanungan, patuloy akong nakikipag-usap sa aking sarili. Hinaharap ko ang aking mga takot at panghihinayang, at hinahanap ko ang sagot sa aking mga katanungan.

"Chiara, bakit mo pinayagan ang sarili mong magdusa?" ang tanong ko sa aking sarili, ang aking tinig ay puno ng pait at panghihinayang. "Bakit hindi mo pinakinggan ang mga babala ng iyong kalooban at ng iyong pamilya?"

Nang walang kasagutan, patuloy kong hinahanap ang sagot sa aking mga katanungan. Hinahanap ko ang rason kung bakit ako'y nagawa ng mga desisyon na iyon. Ngunit sa kabila ng lahat, wala akong mahanap na katiyakan.

"Paano ako makakabawi mula dito?" ang tanong ko sa aking sarili, ang aking tinig ay puno ng pangamba at pag-aalala. "Paano ako makakabawi mula sa mga pagkakamaling nagawa ko?"

Nais kong magbago, nais kong ituwid ang lahat. Ngunit alam kong hindi ito madaling gawin. Kailangan kong harapin ang aking mga pagkakamali at tanggapin ang mga ito ng buong pusong.

"Chiara, kailangan mong maging matapang," ang pahayag ko sa aking sarili, ang aking tinig ay puno ng determinasyon. "Kailangan mong harapin ang katotohanan at magpatuloy sa iyong paglalakbay."

Sa gitna ng aking mga pag-aalala at pangamba, alam kong hindi ako nag-iisa. May mga taong handang suportahan ako at gabayan ako sa aking paglalakbay. At sa kanilang tulong at pagmamahal, alam kong malalampasan ko ang anumang hamon na darating sa aking buhay.

Sa mga sumunod na araw, patuloy kong hinaharap ang bawat hamon na dumating sa aking buhay. Patuloy akong lumalaban at nagpupursigi na maging mas mabuting tao. At sa bawat hakbang na aking ginagawa, alam kong unti-unti kong nararating ang landas ng pagbabago at pagpapabuti.

Habang ako'y umiiyak, patuloy akong humaharap sa aking mga kahinaan at pagkakamali. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, patuloy akong umaasa at naniniwala na may pag-asa pa. Na sa kabila ng lahat ng aking mga pagkakamali, may liwanag pa rin sa dulo ng daan.