A Lust to Love (Tagalog- R18)

Chapter 18

Kc

Tonight I'll be going home. This time, I'm not alone. I have Allen with me.

Wearing a grey knitted long sleeve, navy blue pants and paired with a white sneakers, he looks dashingly handsome.

Of course hindi naman ako pahuhuli. I am wearing a white color raffled eyelet fabric sleeveless top and skirt terno set. Paired with white three inches nude strappy sandal. I have a small bag with me for my phone.

"You look gorgeous baby..." bulong nito sa akin. Sabay hapit ng katawan ko papunta sa kaniya.

Niyakap niya ako at inamoy amoy pa. Then he kissed me and I kissed him back. Humiwalay naman ito agad at inayos ang buhok ko na nasagi niya.

"Let's go bago pa ako hindi makapag pigil at hindi na tayo makaalis," natatawa nitong sabi. Pinandilatan ko ito ng mata. Itinaas naman nito ang dalawang kamay tanda ng pagsuko.

Bumiyahe kami papunta sa bahay namin gamit ang kanyang magarang kotse. It's a ferrari 812VS color metallic grey. Bago ata 'to. Ngayon ko lang nakita. Yung isang ginamit namin ay iba naman 'yon.

"New car?" tanong ko dito.

"Yah... kararating lang nito last week. New model," paliwanag nito.

Sigurado ako ang mahal nito. Sinabi niya sa akin na mahilig silang magkakaibigan sa sasakyan. Minsan nagka- car racing sila katuwaan lang, except sa dalawa nilang kaibigan na mga car racer talaga. Si Dr. Luca at yung Zeus ang name.

"Gusto mo binyagan natin mamaya?" mahinang sabi nito at kumindat pa.

"Stop being naughty hon. Let's go," putol ko rito. Baka kung anu-ano pa ang masabi nito. Weakness ko pa naman ang horseness ng voice nito. Baka saan na naman kami makarating at mabinyagan talaga ang sasakyan niya.

Pinagbuksan niya ako ng pintuan at pumasok na ako sa loob ng sasakyan. Inayos ko ang selt belt at komportableng naupo. Umusad na kami. Ang smooth ng pagpapatakbo niya kahit napaka bilis.

Nag-uusap kami minsan habang nagbibiyahe. Sometimes he caught me staring at him which I never get tired of doing. Tumatawa ito pag nahuhuli niya ako. Pinamumulahan naman ako ng mukha.

I won't get tired of staring at him. Pati pag nasa penthouse niya kami I always caress his face. Memorizing every detail of it. Hindi ko alam bakit ko ginagawa yun. I even love playing his stubbles. Nagagalit pa ako minsan pag nakikita kung clean shave ito. Kaya naman para hindi ako magalit at may paglaruan parati na itong may stubbles.

Feeling ko kasi pag hindi ko ito mahawakan parang ang layo layo niya. I felt secured pag alam kong may nakakapa pa ako. Weird but that was it.

After almost thirty minutes na biyahe nakarating kami sa bahay. Sa gate pa lang naamoy ko na ang luto ni mommy.

Mukhang kampante at kalmado naman ang kasama ko. Sabagay he is a confident man. Kung ako ito grabe na ang kabang mararamdaman ko.

Akala ko lang yon kalmado siya. That's what he showed me. But when I hold his hand. Nanlalamig ito at narinig ko ang malalim na paghinga niya. He blew a breathe before we enter the house.

"You okay, hon?" nag-aalala kung tanong dito.

"Yes, baby. Don't worry," he assured.

Sinalubong kami ni nanay Lilian. Busy daw si mommy sa dining. Pinakilala ko ito kay nanay. Ang pinakamatagal namin na kasama sa bahay. Nag kwentuhan pa ang dalawa. Tatawa tawa pa ito sa mga sinasabi ni nanay.

"Hello there, welcome!" bungad ni mommy sa amin. "Ay pogi pala, kaya naman pala eh."

"No mom!" I mouthed her.

Baka kung anu-ano na naman ang maisipan na ikwento kay Allen. Ganyan pa naman si mommy.

"Kaya pala hindi kana madalas nauwi dito ah. Pogi pala, bantay sarado ba?" bulong ni mommy sa akin. Marami pa itong binulong.

Tumatawa ito at kinikilig pa. Ako naman parang bata na nagmamaktol. Nakita ko si Allen na aliw na aliw sa aming dalawa ni mommy. Nakanguso na ako na parang bata. Pikon na pikon na dahil sa mga kantiyaw nito sa akin.

"Come here," mahina nitong utos.

Lumapit naman ako sa kaniya na nakanguso pa. He hugged me and touched my face.

"Stop pouting, hahalikan kita para makita ng mom mo," banta nito. Kaya naman kumalma na ako.

"Hindi mo ba ako ipapakilala princess?" patuyang tanong ng aking ina. Nakalimutan ko pala silang ipakilala sa isa't isa.

"Mommy, this is Dr. Allen Aaron Smith... my boyfriend," sabi ko sabay irap kay mommy. She's teasing me again the way she looks at me.

"Hon, this is my super makulit na mommy. Pero sobrang bait at maalalahanin. Sobrang ganda pa," I emphasize the word makulit.

"It's my pleasure to meet you Mrs. Montero," pormal na sabi ni Allen. He extended his hand to my mom. Hindi naman tinanggap ni mommy. Kundi niyakap niya ito at tinapik sa likod. Kumalas naman agad ito.

"Thank you for treating my daughter well Aaron. Welcome to the family. Masyado kang pormal. Call me mommy or tita Eva, okay?" utos nito.

"Okay po, tita." Nakangiti nitong sinabi.

"Ayan, wala pa ang dad mo. Nagka emergency meeting pero sabay na sila ng kuya mo, baka pauwi na rin sila. Come, sa dining na tayo para naman makakain na kayo."  Mom ushered us to the dining area.

Ang daming niluto nito na pagkain. Lahat favorite namin. Siguradong mapapakain ako nito. I miss her cooking kaya tama lang na umuwi ako.

Hindi nagtagal dumating sina daddy at kuya Steven. They hugged me. Mukha itong mga pagod.

"Hi Cassie, how are you? Blooming ah. I heard you have a boyfriend? Bakit hindi alam ni kuya huh?" seryosong tanong nito. May halong pagtatampo.

"Kasi busy ako, pero ito siya oh. Hon, my kuya-Steven Montero. Kuya my boyfriend, Dr. Allen Aaron Smith," pakilala ko sa dalawa.

"Nice meeting you bro."

"Same here, it's my pleasure."

Sabay silang nagkamayan at nag usap saglit. Pinakilala ko naman ito kay dad. Though nagkita na sila before sa hospital when I met Dra. Smith.

"We meet again son, Victor Montero. You can call me dad or tito Vic. Whichever you feel comfortable." Niyakap ito ni dad saglit.

"Thanks Tito, it's my pleasure."

"Halina kayo. Alam ko mga gutom na kayong lahat," putol ni mommy sa amin.

Kumain na kami lahat sabay sabay kasama ang mga kasamahan namin sa bahay pati driver ni daddy.

"You know  all about our princess Aaron right?" basag ni mommy sa biglang katahimikan.

Nangunot naman ang noo ni Allen. Hindi alam kung ano ang ibig sabihin ni mommy.

"Pardon po Tita?" sagot nito kay mom.

"I mean alam mo naman siguro na hindi namin biological daughter si KC, since hindi rin ito lihim sa family namin," paglilinaw nito.

"Ah, yes. A little. Tito Victor told us noong accidentally we met in the Hospital and Cassie told me a little about it," sagot nito at sumulyap sa akon. Tinanguan ko ito.

"Good. Kahit hindi sila galing sa amin. We love them so much more than anything in this world."

"Alam mo ba, hindi dapat kasama si Kc sa  kukunin sa bahay ampunan. It was only Steven. We wanted only one child para alagaan at mahalin  kasi busy rin kami. My husband wanted a son. Para may magmana sa company at iba pa naming mga ari-arian. Ngunit I saw this pretty princess sa isang sulok, looking up at me. Hindi siya nagsasalita. Ang tahimik niya. I was staring at her bluish grey eyes. Parang hinahawakan niya ang puso ko the way she stared at me. The next thing I knew I was crying and I kneeled down at her telling her if gusto ba niyang sumama sa amin. "

Nagpunas si mommy ng luha bago nagpatuloy. She always cry everytime she remember that moment. Kahit ako napapaluha rin.

"Bigla siyang yumakap sa akin and she said thank you. A sweet voice and it felt so warm in my heart kaya I told my husband na isasama namin siya sa legal adoption. Tama lang din kasi Steven was making a deal with Victor. Hindi daw siya papayag na magpa ampon kung hindi kasama si Cassie. Apat kasi 'to sila. Si CL ang naunang kinuha ng bestfriend ng asawa ko. It was General Riva who adopted her because his wife wants a daughter at hindi na pwede magkaanak ang asawa nito dahil they have five boys already. May isa naman may kumuha, the blue eyed girl. What's her name again love?" Tanong nito kay daddy.

"Ashley ata yon. I forgot also. Maganda rin yon na bata. Ayaw ngang sumama doon sa kumuha."

"Anyways, hindi kami nagkamali. Kc became the light and happiness in our home. She's so sweet. Sobrang lambing niya at napaka bait. Ang talino pa. Kahit pagod kaming lahat whenever we saw her bluish grey eyes we felt cam. She sings so well also. Kaya parati namin siyang pinapakanta. My husband loves her. Taga masahe pa niya. We supported whatever she wanted. Pati sa pangarap niyang maging isang Doctor."

"Aaron, I hope you won't hurt our princess. Hindi siya sanay masaktan. Kasi hindi namin siya pinaiyak. She was too much sheltered by our love. Pagpasensyahan mo na kung minsan para pa rin yang bata,"

"Mom..." banta ko rito. Narinig ko naman ang tawa ni dad at kuya Steven.

"Hindi rin yan marunong magselos. Kaya humanda ka kung magselos yan," paalala ni Kuya kay Allen.

"Don't worry Tito and Tita I can handle her. She knows that, I always treat her like a baby. I know she's as fragile as a newborn," kumindat ito sa akin at ngumiti na may kahulugan.

"Ayiiih. That's good to hear hijo," kinikilig na naman si mommy.

Patuloy ang kwentuhan at tawanan. Minsan nag uusap usap ang mga boys about business. Kami naman ni mommy about shopping. Miss na daw niya ang shopping time namin. Kaya naman I promised to her na sa next off ko sunduin ko siya para magshopping kami.

The dinner ended well. Nagpaalam na kami kina mommy. Madami naman itong mga habilin. A typical parents who bid goodbye to their children.

"Bye mom and dad. I love you both," paalam ko sa kanila. Niyakap ko rin si kuya.

Bumiyahe na naman kami pauwi but this time hindi ko alam saan kami papunta. Nilingon ko ito. Masyado kasi itong seryoso mula ng umalis kami sa bahay.

"Are you okay, hon?" tanong ko dito.

Lumingon ito sa akin. Ginagap nito ang angnkamay at marahan na hinalikan,  habang ang isa ay nanatili sa manibela.

"I'm okay, baby. We're heading to my house in Antipolo, okay lang?"

Nilingon ako nito at nagtanong. May magagawa pa ba ako. Papunta na kaya kami. Kahit saan din naman niya ako dalhin sasama ako. Tumango lang ako rito.

Kita sa mukha nito na pagud at inaantok na. May operation pa ito kanina. Hindi ko lang alam kung ilan. Masahiin ko na lang ito pagdating namin sa bahay niya.

Masaya ako. Nakilala na siya ng family ko at nagustuhan pa siya ng mga ito. Sana lang maging okay ang lahat.

Naramdaman kung biglang huminto ang sasakyan. I saw him massaging his temple. Sumasakit na naman ata ang mata niya.

"Are you okay, hon? Rest muna tayo masahiin ko may ulo mo."

Inayos nito ang pagkaka park ng sasakyan sa may gilid. Medyo may kadiliman at kunti lang ang nadaan na mga sasakyan. Malapit lapit na siguro kami sa Antipolo.

"Nagdilim lang ang paningin ko," sabi nito.

Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ko ang noo nito at dahan dahang minasahe. Inayos naman nito ang katawan, pinahiga ng kunti ang upuan. Nakatingala ito at nakapikit. Ilang minuto ko inulit ulit ang pagmasahe sa palibot ng mukha niya. I felt him relax at napapaungol pa ito ng mahina.

"Come here..." mahinang sabi nito at sabay akong kinarga.

" Hon! Ang bigat ko kaya." Nagulat ako sa ginawa niya.

"I'm okay now... thanks baby," sambit nito sa mahinang boses. Nakapikit pa rin at inaamoy amoy ako.

Bigla itong nagmulat ng mata at nagtama ang paningin namin. His deep blue eyes, puno ng emosyon. Ang lalim nito at may gustong sabihin na hindi ko mabasa.

"I love you, baby... I love you that I'm afraid to lose you," madamdamin nitong sambit.

Nagulat ako. Gusto kung sumigaw. Oh my!  He loves me. Hindi ko kasi iniexpect na maririnig ko sa kaniya ang mga salitang 'yon. Gusto ko itong marinig pero hindi ganito kaaga. Naiiyak tuloy ako sa sobrang sikip ng dibdib ko dahil sa nag uumapaw na emosyon ng kasiyahan.

"Hon..." tipid kung sambit. Naluha na ako. Hindi ko na mapigilan. Hindi ko alam ang isasagot ko. Maybe I love him also. Kasi ayoko rin itong mawala. All of these, seem unusual to me.

"Hey, don't cry. Okay lang. Hindi kita mamadaliin if nalilito ka pa, okay? Take your time, baby."

Pinunasan niya ang luha ko gamit ang dalawa ng kamay. " I love you more, hon."

I saw him smiled and he kissed me. "Damn, I love you so much, baby." Sa gitna ng kaniyang mga halik ay paulit ulit niyang sinabi sa akin ang mga salitang 'yon. Ang sarap pakinggan sa tenga. Parang bagong musika na napaka ganda.

I hugged him tight. "Are you okay now?" I whispered to his ear.

"No, I want you,"he answered.

Alam ko na ang pag sinasabi niya ang mga salitang yon. Kilala ko na ito sa halos mag- iisang taon naming magkakilala.

" We are in a middle of nowhere hon, baka katukin tayo," nag aalala kung sabi dito. Alam ko hindi ito papayag.

This is not the first time that will be doing it. Sa isa niyang sasakyan ginawa namin sa parking ng hospital sa basement. Doon mas kampante ako kasi nasa loob kami ng building.

"It'll be quick. Trust me huh. Bibinyagan lang natin," he said in a croaky tone.

He kissed me at wala na akong nagawa. I kissed him back passionately. I've change my position. Kumandong ako sa kaniya paharap. I encired my arms around his neck as he grabbed my butt and lifted my skirt.

Naramdaman ko na lang na ina-unzipped  niya ang kaniyang pantalon habang inangat ako sa pagkakaupo. Hinawi niya ang lace panty ko sa gilid and he started playing my c**t. Hanggang sa basang basa na ang kamay niya.

"Dripping wet p***y," he said in between our kisses.

Bigla na lang nitong pinasok ang kahabaan niya. "Aahhhh..."

I felt all of his c**k inside me. Shocks! Baon na baon. Hindi muna niya ako pinagalaw. " Ride baby..." he commanded.

I started riding his c**k. I went slow then became faster. But, he wanted me to ride faster so he took control and pick up his speed and both of our moans gets louder and louder.

After fifteen minutes of heavy pounding we both came. We stopped moving but continue kissing. When our orgasm had  receded, we fixed ourselves. Then he continue driving us to his house.

We arrived before midnight. He has a huge house. A modern contemporary house. Halos same ang color combination sa penthouse nito. Combination of black, grey and white color with a touch of glass. With high technology appliances inside. Pang pamilya na ito.

"Do you like it?" tanong nito bigla sa akin.

Tumango ako rito. What I love the most is the edge infinity pool at the second floor overlooking the whole Metro Manila. Namangha talaga ako sa gandang tingnan lalo na at gabi.

Maganda rin naman ang bahay namin. May rest house rin kami. But the location of his house is worth the price. Nakaka relax tingnan ang mga ilaw sa gabi.

Nagutom kami pareho kaya nagluto ito for our late snack. Nakatingin lang ako sa kaniya habang busy itong magluto. Simple lang ang ginawa nito, a cinnamon toast bread with straberry - maple syrup on top. A two glasses of milk as our drinks.

Kumain kami sa may pool habang nagkwekwentuhan. Magkatabi kaming nakaupo sa black outdoor day bed. Parehas kaming nakatanaw sa kalawakan. Mga mumunting ilaw ang makikita at nagsisilbing mga bituin sa lalim ng gabi.

"I love this..." mahina kung bulong sa hangin. Ngunit narinig pala niya.

"We will do this more often. I was just sitting here alone before. Now I have you. It feels good. Stay with me forever, baby." Seryoso itong nakatingin sa akin habang sinasabi niya ang bawat kataga na lumalabas sa bibig niya.

I will hon. I will stay with you forever. Nasabi ko sa sarili ko. Ngumiti ako sa kanya at tumango. Niyakap niya ako at patuloy naming tinanaw ang ganda ng gabi.

***

I'm on my afternoon duty today. Matapos akong inihatid ni Allen kanina umalis ito dahil may aasikasuhin na importante. Hindi na ako nagtanong. I trust him, more than anybody else. Wala naman itong inililihim sa akin. I know all his friends sinabi naman niya sa akin. Kahit hindi pa niya ako pinapakilala personally, kilala ko na sila isa - isa. Si Dr. dela Vega pa lang ang na meet ko.

I was walking down the hallway papunta sa OB ward ng makasalubong ko si Dra. Santibañez. She's an Endocrinologist and according to Allen magkababata sila. Magkaibigan ang kanilang pamilya. At malaki ang shares nila dito sa hospital.

She was looking at me. Yung tingin na alam mong ayaw ng isang tao sayo. Gano'n ang nararamdaman ko pag nagkakasalubong kami rito sa hospital.

"Good afternoon Dra.,"bati ko rito at tipid akong ngumiti.

"Good afternoon Dra. Montero," bati rin nito.

Kala ko lalampasan lang niya ako. Pero bigla itong napahinto. Tiningnan niya ako at ngumiti ng may nais ipakahulugan. Nagtaka naman ako sa inasal niya.

"Oh! Bye the way. Do you know where is Allen?" tanong niya.

Hindi ko alam kung sasagutin ko ba ito. Bakit sa akin siya nagtatanong?I mean alam ba niya na kami na ni Allen. Nakatingin lang ako sa kaniya.

"Nevermind, I'll just call him. But if you happen to see him. Kindly tell him not to forget about our family dinner this weekend. Thank you Dra. Montero." Mapang-uyam niyang turan. Tuluyan na ako nitong tinalikuran.

Naiwan naman akong natutulala at naging palaisipan sa aking ang mga sinabi nito. Dapat naman si Allen ang tanungin niya. Anu ibig niyang ipakahulugan. Hindi naman ako ang ka dinner nila.

Speaking of family dinner. Hindi naman namention ni Allen na may dinner sila over the weekend. Baka nakalimutan lang niya.

After my rounds nagpunta ako ng Cafeteria para bumili ng maiinum ng mabungaran ko na naman si Dra. Santibañez at hindi ito nag iisa. May kasama na ito na kasing edad siguro. Maganda rin ito, siguro kaibigan. Nasa may daan sila papuntang Cafeteria.

"Kailan kaya ang kasal niyo ni Doc Allen, Lara?" narinig kung tanong ng kasama niya.

"We will talk about it this weekend over dinner. Mas gusto ko as soon as possible para naman matapos na ang mga kahibangan ng mga babae sa kaniya," sagot nito at nagtama ang mata namin.

Lumakas naman ang kabog ng dibdib ko. Para akong nanghina. May kung ano na bumundol sa kaibuturan ng puso ko at parang sumakit ito. Napapunta tuloy ako sa may likuran imbes na sa may Cafeteria tumuloy.

Napasandal ako sa dingding at pumikit. Ano ang ibig niyang sabihin? Ikakasal sila ni Allen? Hindi naman siguro ako lolokohin ng isang 'yon. What if totoo? Ano ang gagawin ko?

Kinapa ko ang aking dibdib. Bumigat ang aking pakiramdam. Halos hindi ako makahinga. Feeling ko hindi na magiging maayos ang aking trabaho nito. Sana walang katotohanan ang mga narinig ko. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko. Makakaya ko bang masaktan sa unang pagkakataon?