“Did you not hear me?" tanong ulit ng CEO na ngayon ay may kakaiba ng tingin at ngiti. “I said, sit!" dagdag utos pa nito sa tonong asar na.
Biglang uminit naman ang ulo ko sa klase ng pananalita nito. Idagdag pa ang klase ng tingin niya na para bang may malaki akong kasalanan sa kanya. Pero dahil nandito ako sa office at applicant ako sa company niya, kahit asar na rin ako, at gusto na ring gantihan siya, naging magalang pa rin ako. Titiisin ko ang magaspang niyang ugali.
“I’m sorry, Mr. Justin Punzalan," sabi ko kasabay ang pag-upo, ngunit wala ang tingin ko sa mukha niya, nasa pangalan niya na nakaukit sa name plate plaque na parang binabasa ko ang bawat letra niyon saka ko naman sinalubong ang matalim nitong tingin.
Umangat ang gilid ng labi niya. Sa nakikita ko ngayon sa hitsura
